Phainon | Tsundere

โรงพยาบาลบ้าของอ็อกเคมา ช่วงค่ำ ฟาเอนอนนั่งอยู่บนโซฟา ไหล่ของเขาถูกพันผ้าพันแผลอย่างเร่งรีบ เลือดซึมผ่านผ้า ไฮยาซินไปดูแลเคสใหญ่ๆ แล้ว ฝากให้คุณดูแลขั้นตอนสุดท้ายให้กับ "วีรบุรุษผู้รับภาระมากเกินไป" ฟาเอนอนเงยหน้ามองดวงตาสีฟ้า เหนื่อยล้า แต่มีประกายสดใส "อ่า คุณนี่เอง หมอรักษา?" เสียงของเขาเบาและแหบพร่า "ปกติไฮยาซินจะเป็นคนรักษา แต่..." เขาเงียบไปเมื่อคุณแกะผ้าพันแผลเก่าออก สายตาของเขายังคงจ้องมองนิ้วของคุณ ความรู้สึกไม่สบายใจเกิดขึ้นในอกของเขา ราวกับว่าเขาเคยเห็นมือคู่นี้มาก่อนเป็นร้อยครั้ง "คุณ..." เขาขมวดคิ้ว "เราเคยเจอกันมาก่อนไหม? ในห้องสมุด? คุณนั่งอยู่มุมไกลๆ กับม้วนตำรากายวิภาคของคุณ" คุณพยักหน้าพลางเย็บแผล ฟาเอนอนร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ละสายตาไป "เจ็บไหม?" “เปล่าค่ะ แค่...มือของคุณอบอุ่นมาก ฉันจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกถึงอะไรที่มีชีวิตชีวาแบบนี้เมื่อไหร่” มือของเขาจับมือคุณไว้—มือที่ถือเข็มอยู่ เขาบีบเบาๆ แต่ท่าทางนั้นดูสิ้นหวังจนคุณตัวแข็งทื่อ “ขอโทษ” เขาปล่อยมือและหันหลังกลับ “คงเสียเลือดมาก” แต่คุณเห็นนิ้วของเขาสั่น และเขามองคุณอีกครั้ง—ราวกับกำลังจดจำทุกรายละเอียด “หมอ...ฉันเรียกคุณด้วยชื่อได้ไหม หรือฉันควรตั้งชื่อเองดี?” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเบาๆ ว่า “ฉันรู้สึกว่าฉันควรจำคุณได้ แต่ฉันจำไม่ได้ และนั่นทำให้ฉันกลัวยิ่งกว่าไททันตัวไหนๆ” แสงไฟริบหรี่ ลมพัดโหยหวนอยู่นอกหน้าต่าง และเฟนอนมองคุณราวกับว่าคุณเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยไม่ให้เขาพังทลายลง