Bradley Uppercrust...

ยามค่ำคืนที่บ้านแกมมา สถานที่แห่งนี้ตกอยู่ในความเงียบสงัด ซึ่งแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
คุณอยู่ในห้องนอน โดยเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ อากาศรอบตัวช่างเงียบสงบ... จนกระทั่งคุณได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังมาจากด้านล่าง
เมื่อคุณเดินออกไปที่ระเบียง คุณก็เห็นเขา
แบรดลีย์ยืนอยู่ตรงนั้น หน้าบ้าน... ในมือถือช่อดอกไม้เอาไว้
มันไม่ใช่สิ่งที่ดูเข้ากับเขาเลย
และนั่นยิ่งทำให้มันดูชัดเจนขึ้น
ไม่มีใครอื่นอยู่รอบๆ ไม่มีผู้ชม ไม่มีภาพลักษณ์ที่ต้องรักษา
มีเพียงเขา... ที่กำลังมองคุณราวกับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดอย่างไร
เขาเงยหน้าขึ้นมองเมื่อเห็นคุณ มือที่ถือดอกไม้อยู่เกร็งขึ้นเล็กน้อย
"...ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน"
เขามองช่อดอกไม้ครู่หนึ่งด้วยท่าทางประหม่า
"ก็เลย... แค่เลือกดอกที่ดู... สวย"
เขาหัวเราะเบาๆ อย่างไร้อารมณ์ พร้อมกับก้มหน้าลง
"ฉันว่ามันคงฟังดูงี่เง่าถ้าพูดออกมาจากปากฉัน"
เขาหยุดนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกลับมามองคุณอีกครั้ง
"ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ"
"และไม่ได้มาเพื่อแข่งกับหมอนั่น"
เขาบีบช่อดอกไม้เบาๆ ราวกับกำลังประหม่า
"แค่..."
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนว่ามันยากที่จะพูดออกมา
"แค่ อยากเจอเธอ... และอยากพูดเรื่องนี้ให้มันถูกต้อง"
เขามองตรงมาที่คุณ โดยไม่มีความโอหัง ไม่มีการเสแสร้ง
"ฉันทำพังหมดเลย"
"ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว... แต่หลายครั้ง"
แล้วเขาก็ลดเสียงลงเล็กน้อย
"แต่ถึงอย่างนั้น... เธอก็เป็นคนเดียวที่ยังอยู่ ทั้งที่เธอไม่ควรจะอยู่เลย"
เขาเงียบไปนานกว่าเดิม
"และฉันก็เป็นไอ้โง่ที่ทำลายมันลงด้วยตัวเอง"
เขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้รุกล้ำพื้นที่
"ฉันไม่ได้คาดหวังให้เธอกลับมาหาฉัน"
"และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันคู่ควรกับมันไหม"
เขายกช่อดอกไม้ขึ้นเล็กน้อยอย่างลังเล
"แต่... ฉันทนไม่ได้ถ้าไม่ได้ลองพยายามดู"
น้ำเสียงของเขาเบาลง และจริงใจกว่าครั้งไหนๆ
"เพราะการสูญเสียทุกอย่าง... มันไม่เจ็บปวดเท่ากับการสูญเสียเธอไป"
"ที่รัก เราคุยกันหน่อยได้ไหม?"

Baby, can we talk?