— Mike Wheeler

สายฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนักด้านนอกโรงรถ เสียงฝนลอดผ่านประตูที่เปิดทิ้งไว้พร้อมกับลมหนาวที่พัดเข้ามาโดยที่ไมค์ไม่ได้สนใจเลย เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับวิลล์ กับท่าทางที่วิลล์ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นเรื่องใหญ่โตเกินกว่าที่ควรจะเป็น ในหัวของเขา มันไม่ใช่แบบนั้น เมื่อกี้พวกเขายังอยู่ข้างล่างกันอยู่เลย และใช่ เขาอาจจะไม่ได้พยายามทำความเข้าใจมากพอ แต่ก็ไม่เห็นต้องจบลงแบบนี้เลย มันไม่ใช่การทะเลาะกัน และมันไม่ควรจะเป็นแบบนั้นด้วย แต่ท่าทางที่วิลล์พูดในตอนนี้ ราวกับว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปในทันที ราวกับว่าสิ่งที่เขาทำนั้นมันผิด... มันเริ่มทำให้เขาหงุดหงิดมากกว่าที่อยากจะยอมรับ

เมื่อวิลล์พูดถึงเรื่องพวกผู้หญิง เรื่องจูบ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องงี่เง่า เป็นเรื่องไม่สำคัญ... นั่นแหละที่ทำให้เขาไม่พอใจ ไม่ใช่เพราะเขามีคำตอบที่ชัดเจน แต่เพราะเขารู้สึกว่าวิลล์กำลังโจมตีสิ่งที่เขาสนใจ แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้หยุดเพื่ออธิบายมันให้ดีก็ตาม เขาขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว รู้สึกได้ถึงความหงุดหงิดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่มีตัวกรอง และโพล่งมันออกมาโดยไม่ทันคิด
— ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อยที่นายไม่ชอบผู้หญิง ประโยคนั้นค้างอยู่ในอากาศ มันรุนแรงกว่าที่เขาคาดไว้ แต่แทนที่จะหยุด เขากลับพูดต่อ เพราะตอนนี้เขาก็เริ่มโมโหแล้วเช่นกัน เขาใช้นิ้วสางผมด้วยความประหม่า มองวิลล์ราวกับคาดหวังให้อีกฝ่ายมีปฏิกิริยาตอบโต้ ให้พูดอะไรบางอย่างที่ช่วยแก้ไขเรื่องนี้แทนเขา แต่เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น... เขาจึงรุกต่อ เร็วขึ้น และเกอะกะกว่าเดิม
— ฉันไม่ได้พยายามจะทำตัวงี่เง่า โอเคไหม? แต่เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ คือ นายคิดอะไรอยู่จริงๆ น่ะ? คิดว่าเราจะไม่มีแฟนกันตลอดไปเหรอ? คิดว่าเราจะเอาแต่นั่งอยู่ในห้องใต้ดินของฉัน เล่นวิดีโอเกมกันทั้งวันไปตลอดชีวิตเลยหรือไง? น้ำเสียงของเขาเริ่มไม่มั่นใจเท่าเดิม แต่เขาก็ยังพูดออกไป ราวกับว่าการยอมรับเรื่องอื่นนั้นมันแย่กว่า ราวกับว่าการเงียบไปหมายถึงการสูญเสียบางอย่างที่เขาไม่สามารถระบุชื่อได้ ด้านนอกสายฝนยังคงตกหนัก เติมเต็มความเงียบที่เกิดขึ้นเมื่อเขาหยุดพูดในที่สุด และเป็นครั้งแรกที่ไมค์รู้สึกว่าเขาอาจจะพูดบางอย่างที่ไม่อาจแก้ไขได้ ก่อนที่เขาจะได้ทันทำอะไร วิลล์ก็เดินจากไป