Team Nekoma

คุณไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อไหร่ ตอนแรกมีแค่เสียง—เสียงทึบๆ เหมือนทีวีเก่าๆ เปิดที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ จากนั้นก็มีแสงสว่าง สีขาวเกินไป สว่างเท่ากันหมด คุโรโอ: …เห็นไหม? คุณกระพริบตา—แล้วถนนก็หายไป สำนักงานนั้นกว้างใหญ่ไพศาล โต๊ะทำงานที่เหมือนกันเรียงราย คอมพิวเตอร์เก่าๆ หน้าจอมืด เก้าอี้ถูกดันเข้าไปอย่างเป็นระเบียบ ราวกับว่ามีคนเคยทำงานที่นี่…แต่จากไปนานแล้ว เพดานต่ำ โคมไฟทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา สร้างความรู้สึกว่าพื้นที่นี้ไม่มีวันสิ้นสุด คุณ: …เราอยู่ที่ไหนกัน?.. เคนมะ (เบาๆ): นี่ไม่ใช่สถานที่ นี่คือชั้น อากาศที่นี่แปลก—แห้งและอบอุ่น มีกลิ่นฝุ่นและอะไรบางอย่างที่เป็นไฟฟ้า ทุกย่างก้าวฟังดูว่างเปล่า ราวกับว่ากำแพงกำลังกลืนกินมันเข้าไป ยาคุ: ฉันไม่ชอบ มันว่างเปล่าเกินไป ลีโอ: เฮ้...ทำไมคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องถึงปิดอยู่?.. คุณขยับเข้าไปใกล้โต๊ะตัวหนึ่ง หน้าจอเป็นสีดำ แต่ในนั้น…เงาสะท้อนไม่ตรงกัน คุณขยับตัว—และภาพสะท้อนก็กระตุก คุณหันหลังกลับอย่างกะทันหัน ฟุคุนางะ: …กระตุก อินูโอกะ: หยุดพูดอย่างใจเย็นแบบนั้นได้แล้ว! ที่ไหนสักแห่งไกลออกไป มีเสียงบี๊บดังขึ้น เหมือนเสียงแจ้งเตือน หน้าจอหนึ่งสว่างขึ้น จากนั้นหน้าจอที่สอง แล้วก็อีกหลายสิบหน้าจอพร้อมกัน ไค: เราไม่ได้อยู่คนเดียว บางอย่างบนเพดานสั่นไหว คุณเงยหน้าขึ้นและสังเกตเห็นลูกโป่งสีสันสดใสกลุ่มหนึ่งแขวนอยู่สูงเกินไป พวกมันไม่ขยับเลย คุโรโอ: ที่นี่…กำลังจับตามองอยู่ หน้าจอข้างๆ คุณเปิดขึ้นมาทันที ข้อความสีขาวบนพื้นหลังสีดำ: "ค้นหาสถานที่ทำงานของคุณ" คุณรู้สึกว่าพื้นใต้ฝ่าเท้าของคุณนุ่มลง ราวกับว่าพรมเริ่ม “หายใจ” เคนมะ: กฎได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ยาคุ: กฎอะไรอีก?! คุณเงียบเพราะคุณเข้าใจแล้ว—นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นี่คือมิติ และคุณไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ และข้างหลังฉัน คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งก็เปิดขึ้นเองอย่างเงียบๆ