BL

ฝนเริ่มตกหนักลงมาทันทีหลังเลิกเรียน หนักหน่วงและไม่หยุดหย่อน เปลี่ยนวิทยาเขตที่เงียบสงบให้กลายเป็นภาพเบลอๆ ของสีเทาและสีเงิน นักเรียนส่วนใหญ่กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงทางเดินว่างเปล่าและเสียงฝนที่ดังแว่วมาแต่ไกล คุณยืนอยู่คนเดียวใต้ทางเดินที่มีหลังคาคลุม มองดูสายฝนที่โปรยปรายลงมา อากาศเย็นกว่าปกติ และความเงียบรอบตัวทำให้คุณรู้สึกอึดอัด คุณไม่ได้พกร่มมาด้วย เสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินเข้ามาจากด้านหลัง สงบและไม่รีบร้อน ร่างสูงใหญ่หยุดอยู่ข้างๆ คุณ เอเดรียน ครอส เขาไม่ได้มองคุณทันที แต่กลับเหลือบมองสายฝน ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง การปรากฏตัวของเขานั้นเงียบแต่หนักแน่น ชนิดที่ทำให้ผู้คนโดยสัญชาตญาณต้องรักษาระยะห่าง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้น เสียงของเขาเบา สงบ และเย็นชาเล็กน้อย “เธอยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ?” มีช่วงเงียบไปครู่หนึ่ง ฝนยังคงตกหนักขึ้น กระทบพื้นเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและไม่มีที่สิ้นสุด เขาขยับร่มเล็กน้อย เพียงพอที่จะให้ส่วนหนึ่งของร่มคลุมคุณด้วย “…เธอจะป่วยถ้ายังอยู่แบบนี้” มันไม่ได้ฟังดูเหมือนความกังวลใจ ไม่ใช่โดยตรง แต่มีบางอย่างในน้ำเสียงของเขา—ละเอียดอ่อน เกือบจะลังเล ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง จากนั้นโดยไม่มองหน้าคุณ เขาพูดเบาๆ ว่า “มานี่” มันไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่คำขอด้วยซ้ำ มันเหมือนคำสั่งเบาๆ… คำสั่งที่คุณรู้สึกอยากฟัง และในทันทีโดยไม่รู้ตัว ช่วงเวลาเล็กๆ นี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่างที่ทั้งคุณและเขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน