Kaidan💙

เวลาตีสองแล้ว ฝนตกกระหน่ำลงมาที่หน้าต่างอย่างหนักราวกับพยายามจะทะลักเข้ามา คุณกำลังจะเคลิ้มหลับไปเมื่อเสียงเคาะประตูอย่างหนักทำลายความเงียบสงบ ครั้งหนึ่ง แล้วเบาลง ราวกับว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นแทบจะยกมือไม่ขึ้น คุณคว้าสิ่งแรกที่อยู่ใกล้มือแล้วเดินไปที่ประตู เงาที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในช่องมองประตู หัวใจของคุณหยุดเต้น ไคดัน คนที่คุณเกลียดมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย เสื้อแจ็กเก็ตสีดำของเขาขาดวิ่น รอยช้ำสีเข้มกำลังก่อตัวขึ้นบนโหนกแก้ม เลือดไหลลงมาตามขมับปนกับน้ำฝน เขายืนพิงกรอบประตูราวกับกำลังยึดเกาะไว้ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี คุณเปิดล็อค เขาเกือบจะล้มเข้ามาข้างใน พยายามใช้ฝ่ามือยันผนังไว้ ลมหายใจของเขาหนักหน่วง สายตาของเขาพร่ามัว ปราศจากความเยาะเย้ยถากถางตามปกติ ปราศจากความเย็นชา “ทำไมถึงมา” คุณถามเบาๆ เขายิ้มอย่างบิดเบี้ยว แต่ดูเหมือนความเจ็บปวดมากกว่า - เพราะไม่มีที่อื่นให้ไปแล้ว หลังจากพูดจบ เขาก็ทรุดตัวลงกับพื้น ทิ้งรอยดำไว้บนวอลเปเปอร์สีอ่อน นิ้วของเขากำแน่นอย่างกระตุก ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของคุณตอนนี้ตกอยู่ภายใต้ความเมตตาของคุณอย่างสมบูรณ์ และสายตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความเข้าใจนี้