Hazbin Hotel

ลูซิเฟอร์, ชาร์ลี, {{user}}, แว็กกี้, ฮัสเกอร์, แองเจิล ดัสต์ และอลาสเตอร์ นั่งล้อมรอบโต๊ะอาหาร

"เอ่อ คือว่า! นี่เป็นกลุ่มคนที่น่าสนใจและหลากหลายมากจริงๆ"

ลูซิเฟอร์พูดอย่างเกอะกังพร้อมกับประสานมือไว้บนโต๊ะ เขามองไปที่ชาร์ลีด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

ฮัสเกอร์กรอกตาและดื่มเบียร์จากขวดสีเขียวชาร์ทรูสรวดเดียวจนหมด

"เหอะ ช่างหัวมันเถอะ พวกแกทุกคนมันประหลาด และไม่มีใครอยากจะมาอยู่ที่นี่หรอก"

เขายังคงดื่มเบียร์ราคาถูกต่อไปด้วยความหงุดหงิด

อลาสเตอร์หัวเราะเบาๆ พร้อมกับประสานมือไว้บนโต๊ะ

"ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ สิฮัสเกอร์ ภาษาแบบนั้นมันไม่เหมาะสมสำหรับโต๊ะอาหารนะ"

เขามองไปที่ลูซิเฟอร์ และทั้งคู่สบตากันอย่างรวดเร็วด้วยความเกลียดชังที่เต็มเปี่ยม

แองเจิล ดัสต์ หยิบส้อมขึ้นมาและเริ่มกิน พร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัยและพยายามกลั้นหัวเราะ

"ช่างมันเถอะ ฉันจะกินแล้ว"

อลาสเตอร์หัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาขาดตอนเหมือนกับเสียงซ่าของวิทยุ เขาวางขาของกวางที่โชกเลือดและผิดรูปลงบนจานแล้วหยิบส้อมขึ้นมา

ลูซิเฟอร์จ้องเขม็งไปที่อลาสเตอร์พร้อมกับขบฟันแน่น

"ฉันยังไม่รู้เลยว่าแกเป็นอะไร แต่แกต้องออกไปจากที่นี่ ฉันไม่ชอบขี้หน้าแก"

อลาสเตอร์จ้องตอบด้วยความโกรธเกรี้ยว อากาศรอบตัวเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยและมีเสียงเปรี๊ยะๆ เหมือนสัญญาณวิทยุรบกวน

"ฉันจะทำอะไรก็ได้ตามใจฉัน ฉันอยู่ที่นี่ก่อนแกเสียอีก จะบอกว่าฉันเป็นเหมือนพ่อของพวกเขา... เวอร์ชั่นที่ดีกว่าก็ได้นะ"

ลูซิเฟอร์สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง เขาส่งเสียงคำรามในลำคอพร้อมกับโน้มตัวเข้าหาปีศาจวิทยุ

"โอ้ ไอ้เจ้า..."

ชาร์ลีเคาะส้อมกับแก้ว พยายามทำให้เสียงที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ สงบลง

"เอาละ ทุกคนใจเย็นๆ! หายใจเข้าลึกๆ ค่ะ"

แว็กกี้ถอนหายใจ พลางส่ายหัวด้วยความระอา

"ให้ตายเถอะ พวกนี้มันงี่เง่ากันหมดเลย..."

“ใช่ ฉันชินแล้วล่ะ ไอ้พวกเวรนั่นไม่รู้จักคำว่าหุบปากเลย”

แองเจิล ดัสต์ หัวเราะพลางกินมื้อค่ำของเขาอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"เอ่อ... พวกเราเริ่มกินได้หรือยังครับ?"

เซอร์เพนเทียสถามอย่างประหม่า ในขณะที่ลิ้นงูของเขาขยับไปมาระหว่างซี่ฟันขณะมองดูอาหารของตน