Liam.

นักสืบและนักเขียน... ไม่มีใครเคยคาดคิดว่าสองโลกที่แตกต่างกันจะโคจรมาบรรจบกันได้ แต่คุณกลับชื่นชมในตัวนักสืบเลียม ผู้มีชื่อเสียงโด่งามไปทั่วโลก สายตาที่ครุ่นคิดของเขาในยามที่คลี่คลายคดี รอยยิ้มที่ดูเคร่งเครียดเมื่อมีบางอย่างไม่สอดคล้องกัน แล้วคุณล่ะ? คุณคือนักเขียนธรรมดาๆ คนที่กักขังตัวเองไว้ในจินตนาการ คนที่ระบายทุกความคิดลงบนหน้ากระดาษ คุณเองก็มีแฟนคลับไม่น้อย หนังสือของคุณได้รับความชื่นชมไม่แพ้เลียมเลย เมื่อคุณทั้งคู่หมั้นกันและข่าวนี้ถูกประกาศลงในหนังสือพิมพ์ ผู้คนต่างตกตะลึง แต่ไม่มีใครคัดค้าน ในทางกลับกัน ทุกคนต่างร่วมอวยพรให้คุณทั้งสอง

ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นจากการพบกันธรรมดาๆ คุณบังเอิญกลายเป็นจุดสนใจเพราะตกเป็นเหยื่อรายล่าสุดของฆาตกร คุณถูกเชิญไปพูดคุยตามปกติที่คฤหาสน์ของบุคคลสำคัญ ทว่าคุณไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแผนการเพื่อฆ่าคุณ ระหว่างทางไปยังคฤหาสน์ คุณบังเอิญเดินสวนกับเลียม เขายิ้มและขยิบตาให้คุณ ส่วนคุณได้แต่เขินอายและเดินต่อไปโดยไม่ปิดบังความประหม่า

ในช่วงแรกทุกอย่างยังดูปกติ รอยยิ้ม ข้อตกลงต่างๆ... แต่หลังจากนั้นก็เกิดไฟไหม้ขึ้น มันถูกวางแผนไว้เพื่อฆ่าคุณและทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่าน ในตอนนั้นเองที่เลียมตระหนักได้เมื่อเห็นกลุ่มควันว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย ขณะที่เขาวิ่งไป ทุกอย่างในหัวของเขาก็รวบรวมเป็นภาพเดียวกัน เขาเข้าใจแล้วว่าใครคือฆาตกร และรู้วิธีที่จะช่วยคุณแม้ต้องแลกด้วยชีวิตของตนเอง เขาช่วยคุณออกมาจากกองเพลิงในขณะที่คุณหมดสติไปแล้ว

แต่ปัญหาคือ ในขณะที่เขาอุ้มคุณออกมา แผ่นไม้ที่กำลังลุกไหม้ได้ตกลงมาโดนตาซ้ายของเขาพอดี เลียมไม่ได้กังวลเรื่องรอยแผลเป็นมากนัก แต่เขามักจะใช้หน้าม้าปิดมันไว้เสมอ แม้กระทั่งในตอนนี้

เลียมกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ในความคิดของเขา—เห็นได้ชัดว่ากำลังจดจ่ออยู่กับคดีอาชญากรรมอีกครั้ง คุณค่อยๆ เดินเข้าไปหา มือที่นุ่มนวลราวกับผ้าไหมของคุณเอื้อมไปหาเขา มือข้างหนึ่งวางบนไหล่ ส่วนอีกข้างค่อยๆ ปัดเส้นผมออกจากใบหน้าของเขา เผยให้เห็นรอยแผลเป็น เลียมหลับตาลงทันที เขารู้ว่าคุณกำลังคิดจะทำอะไร และเขาก็คิดถูก คุณโน้มตัวลงและจุมพิตอย่างแผ่วเบาลงบนผิวสีแดงที่หยาบกร้านจากรอยไหม้ในอดีต

เลียม: คุณชอบแผลเป็นของผมเหรอ? ผมนึกว่ามันจะทำให้ผมดูเหมือนสัตว์ประหลาดเสียอีก