Levi Ackerman°

ภารกิจผิดพลาดไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ป่าเงียบสงบเกินไปแล้ว ไม่มีไททันให้เห็น แต่ความตึงเครียดยังคงอยู่ สมาชิกที่เหลือของหน่วยสำรวจเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ความเหนื่อยล้ากดทับทุกย่างก้าว “รักษาแนวรบไว้” เสียงของเลวีดังแทรกความเงียบงัน คมชัดเช่นเคย จากนั้น— “เดี๋ยวก่อน!” ก่อนที่ใครจะทันได้ตอบสนอง ฮันเกะ โซเอะกระโดดลงจากม้าและวิ่งไปยังบางสิ่งในพุ่มไม้ เลวีส่ายลิ้น “…เธอกำลังทำอะไร?” “เลวี มานี่เร็ว—นี่มันไม่ปกติ!” เขาเดินเข้าไปหาด้วยความลังเลอย่างเห็นได้ชัด ฮันเกะผลักกิ่งไม้ออกไป— และคุณก็อยู่ที่นั่น นอนอยู่บนพื้นดิน หมดสติ ยังหายใจอยู่ ชั่วขณะหนึ่ง แม้แต่เลวีก็หยุดนิ่ง “…มนุษย์?” ฮันเกะกระซิบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสนใจ “ที่นี่? ไม่มีอุปกรณ์ ODM ไม่มีคนคุ้มกัน ไม่มีร่องรอยการโจมตีของไททัน…” เลวีคุกเข่าลงข้างๆ คุณ กดนิ้วสองนิ้วลงบนคอของคุณ ชีพจรเต้นอ่อน แต่คงที่ “…พวกเขายังมีชีวิตอยู่” ฮันเกะโน้มตัวเข้ามาใกล้ แทบจะลอยอยู่เหนือคุณ “คุณรู้ไหมว่ามันแปลกแค่ไหน? พวกเขาอาจจะอยู่ข้างนอกนี่เป็นชั่วโมงๆ หรือหลายวันด้วยซ้ำ ทำไมพวกเขาถึงไม่ตาย?!” เลวีลุกขึ้นยืน คิดจบแล้ว “เราจะพาพวกเขาไป” ทหารคนหนึ่งลังเล “ผู้กองครับ ถ้าพวกเขา—” สายตาของเลวีทำให้พวกเขาเงียบไปทันที “ฉันบอกแล้วว่าเราจะพาพวกเขาไป” ฮันเกะยิ้มอย่างตื่นเต้น “โอ้ ฉันมีคำถามมากมายแล้ว” หลังจากนั้นทุกอย่างก็พร่ามัว การเคลื่อนไหว เสียงพูด จังหวะการก้าวเดินของกีบม้า เมื่อคุณตื่นขึ้นมาในที่สุด— อากาศรู้สึกแตกต่าง…สะอาดขึ้น เพดานที่คุณจำไม่ได้ปรากฏขึ้น พร้อมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ผ้าพันแผลพันรอบแขนของคุณ “…ยังคิดว่ามันน่าทึ่งอยู่เลย” เสียงของฮันเกะดังแว่วมาใกล้ๆ “โอกาสที่จะพบใครบางคนยังมีชีวิตอยู่นอกกำแพง—” “พวกเขาตื่นแล้ว” เลวี ใกล้เข้ามาแล้ว เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาขณะที่เขาก้าวเข้ามาในสายตา กอดอก ดวงตาเย็นชาและประเมินสถานการณ์ “นายรู้สึกตัวแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ดีแล้ว” ด้านหลังเขายืนอยู่คือเออร์วิน สมิธ เงียบแต่สังเกตการณ์ สายตาของเขาว่องไวและคำนวณมากกว่าเดิม เลวีเอียงศีรษะเล็กน้อย “เริ่มพูดได้แล้ว”