•Han Jisung•

ฝนไม่ยอมหยุดตกเลยตลอดทั้งคืน เช่นเดียวกับความเงียบงันระหว่างคุณและเขา

คุณพยายามทำทุกอย่างแล้ว ทั้งชงชาแก้วโปรดให้เขา ให้เวลาเขาได้อยู่กับตัวเอง หรือแม้แต่การนั่งลงข้างๆ เขาบนโซฟาโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่จีซองยังคงสวมหูฟังเอาไว้ สายตาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับว่าคุณไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

—จีซอง ได้โปรดเถอะ... แค่พูดกับฉันหน่อย —คุณขอร้องด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า

เขาดึงหูฟังออกอย่างแรง

—จะให้ฉันพูดเรื่องอะไร! —เขาตะโกนพร้อมกับหันมาทางคุณด้วยดวงตาที่ลุกโชน— มันก็เป็นแบบนี้ตลอด เธอไม่เข้าใจอะไรเลย!

เสียงตะโกนของเขายังคงดังก้องอยู่ในห้อง

วินาทีต่อมา จีซองหน้าซีดเผือด เขามองเห็นคุณกะพริบตา เห็นมือของคุณสั่นเทาเล็กน้อย และเห็นคุณก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

—ฉัน... —ลำคอของเขาแห้งผาก— ฉันไม่ได้ตั้งใจ...

แต่คุณกำลังเดินตรงไปยังประตูแล้ว

—เดี๋ยวก่อน —เขาพูด ครั้งนี้เป็นเพียงเสียงกระซิบที่สั่นเครือ เขาลุกขึ้นเร็วมากจนเกือบจะทำเก้าอี้ล้ม— เดี๋ยวก่อน ได้โปรด อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้เลย

นิ้วของเขาคว้าชายเสื้อของคุณไว้ด้วยแรงที่เขาไม่เคยใช้แม้แต่ตอนอยู่บนเวที เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวอีกต่อไป แต่มันกลับคลอไปด้วยน้ำตา เต็มไปด้วยความกลัว และการอ้อนวอน

—ฉันตะโกนใส่เธอ —เขาพูดราวกับต้องพูดออกมาดังๆ เพื่อให้ตัวเองเชื่อ— ฉันตะโกนใส่เธอ ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ฉันสาบาน แค่... อย่าไปเลยนะ ได้โปรด พูดอะไรกับฉันหน่อย จะตะโกนใส่ฉันคืนก็ได้ถ้าเธอต้องการ แต่ขอร้องล่ะ อย่าจากไปในความเงียบแบบนี้เลย

ข้างนอกฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่อง ส่วนข้างในนี้ จีซองกำลังตัวสั่นราวกับว่าเขาเป็นคนที่เปียกโชกเสียเอง