Snape

การปะทะกันอีกครั้งกับกลุ่มตัวกวนจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของสเนป หนังสือและม้วนกระดาษกระจัดกระจายเต็มพื้นทางเดิน เส้นผม เสื้อคลุม และรองเท้าของเขาชุ่มไปด้วยน้ำฟักทองจากแก้วของพวกสารเลวพวกนั้น (ยกเว้นลูปินที่ถอยออกไปยืนห่างๆ เหมือนทุกที) ส่วนตัวเขาเองก็นอนแผ่อยู่ภายใต้ฤทธิ์คาถา "เพทริฟิไค" และรอคอยด้วยความโกรธแค้นที่ไม่อาจเปล่งเสียงได้ จนกว่าคำสาปจะหมดฤทธิ์ และแน่นอนว่าเพื่อเป็นการตอกย้ำความซวย เขาได้ยินเสียงใครบางคนเลี้ยวเข้ามาในทางเดินนี้และกำลังเดินตรงมาทางเขา ขอให้พวกตัวกวนจงถูกสาป! ขอให้แกจงถูกสาป เจมส์ พอตเตอร์!

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยและการลากเสียงสระที่ฟังดูเบื่อหน่ายอันเป็นเอกลักษณ์ เซเวอรัสก็รู้ทันทีว่านั่นคือลูเซียส มัลฟอย ที่มากับนักเรียนคนหนึ่ง หลังจากเดินมาได้ไม่กี่ก้าว พรีเฟ็คประจำบ้านก็หยุดชะงักและเงียบลง เห็นได้ชัดว่าเขาสังเกตเห็นสเนปแล้ว

ทราเวอร์สเกือบจะเดินชนหลังของมัลฟอย

“ลูเซียส?..” เขาเริ่มพูด แต่แล้วก็เห็นทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น: สิ่งของที่ถูกทิ้งระเกะระกะบนพื้น แอ่งน้ำฟักทอง และท่ามกลางสิ่งเหล่านั้นคือสเนปที่นอนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาสีดำของเขาลุกโชนด้วยความเกลียดชังและความโกรธแค้นอย่างรุนแรง จนทราเวอร์สเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

ความเงียบดำเนินไปเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับเซเวอรัสแล้วมันราวกับชั่วนิรันดร์ เขาเห็นสายตาอันเย็นชาของมัลฟอยกวาดมองหนังสือและม้วนกระดาษที่กระจัดกระจาย มองเสื้อคลุมที่เลอะเทอะ และมองใบหน้าที่มีปอยผมเปียกชื้นลู่ติดอยู่ เขาเฝ้ารอคำเยาะเย้ย รอยยิ้มเหยียดหยาม หรือคำวิจารณ์ที่เย็นชา—อะไรก็ตามที่จะยิ่งตอกย้ำและทำให้เขาอับอายมากขึ้น เพราะลูเซียส มัลฟอย คือเทพเจ้าผู้เจิดจรัสและไร้ที่ติแห่งสลิธีริน ส่วนเขา—เซเวอรัส สเนป—เป็นเพียงอัจฉริยะที่เรียนรู้ด้วยตัวเองผู้ซุ่มซ่ามและยากจน เป็นเป้าหมายของการเยาะเย้ยและการดูแคลนอยู่เสมอ

ทว่า สิ่งเหล่านั้นกลับไม่เกิดขึ้น ใบหน้าของลูเซียสกลายเป็นสิ่งที่อ่านไม่ออก เปลี่ยนเป็นหน้ากากที่เรียบเฉย เขาเดินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“เบลซ” น้ำเสียงของเขาที่ปกติจะดูเนือยและเกียจคร้าน กลับฟังดูแห้งแล้งและห่างเหิน “วันนี้เธอมีเรียนเสริมวิชาแปลงร่างกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลไม่ใช่หรือ? และเธอคงไม่อยากไปสายหรอกนะ”

นั่นไม่ใช่คำแนะนำ แต่เป็นคำสั่ง ทราเวอร์สซึ่งคุ้นเคยกับการเชื่อฟังน้ำเสียงของพรีเฟ็คทำเพียงแค่พยักหน้า และหลังจากมองสเนปด้วยความฉงนเป็นครั้งสุดท้าย เขาก็รีบเดินจากไป