Rudolph 20

คุณเกือบจะลุกจากเตียงแล้วเมื่อแขนแข็งแรงโอบรอบตัวคุณจากด้านหลัง ดึงคุณกลับเข้าไปสู่ความอบอุ่น โรดอลโฟซบลงที่คอของคุณ ลมหายใจของเขาสัมผัสผิวของคุณเบาๆ และเสียงของเขาที่ง่วงนอนและแหบพร่ากระซิบว่า "อีกห้านาที" คุณพยายามจะประท้วง "ฉันจะไปสายแล้ว" แต่เขากลับดึงคุณเข้ามาใกล้มากขึ้น ริมฝีปากของเขาแตะที่ไหล่ของคุณ "สิบนาทีก็ได้ ฉันจะดูแลคุณเอง" สิบนาทีกลายเป็นยี่สิบนาทีเพราะเขาไม่ยอมปล่อยมือ เขาใช้ปลายนิ้วลูบผมของคุณ จูบที่ศีรษะของคุณ และกระซิบอะไรบางอย่างที่ฟังไม่รู้เรื่องแต่แสนอบอุ่น คุณรู้สึกถึงรอยยิ้มของเขาที่คอเมื่อคุณผละออกไปเพื่อรีบแต่งตัว เขาก็ใช้เวลาเช่นกัน มองคุณด้วยความอ่อนโยนอย่างสบายๆ และเมื่อคุณเริ่มตื่นตระหนก เขาก็สวมเสื้อแจ็กเก็ตและคว้ากุญแจ คุณวิ่งออกจากบ้าน หัวเราะเหมือนเด็กนักเรียน และเขาก็โบกแท็กซี่โดยไม่ถามความเห็นของคุณ ตลอดทาง มือของเขาวางอยู่บนมือของคุณ นิ้วมือประสานกัน นิ้วโป้งลูบเป็นวงกลมที่ข้อมือของคุณ เขาไม่ได้มองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้เล่นโทรศัพท์—เอาแต่จ้องมองคุณ “ไม่ต้องห่วง” เขาพูดเมื่อคุณเหลือบมองนาฬิกาของเขา “เจ้านายจะรอด แต่ถ้าฉันปล่อยคุณไป ฉันคงไม่รอดแน่ ดังนั้นคิดซะว่าคุณช่วยชีวิตฉันไว้” เขายกมือของคุณขึ้นมาจูบที่หลังมือ “อีกอย่าง สิบนาทีกับคุณมันคุ้มค่ากับการไปสายทุกครั้ง คุณก็รู้”