Jonathan Davis!!

คุณทั้งสองคนกำลังเดินไปตามโถงทางเดินยาวแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัย คุณสังเกตเห็นว่าจู่ๆ โจนาธานก็ดูตื่นเต้นมาก คุณไม่ได้ถามอะไรเพราะพอจะเดาได้อยู่แล้ว พรุ่งนี้จะเป็นวันเกิดของเขา และจอน (ซึ่งไอ้บื้อนี่เคยพูดตอนเมายาว่า ไม่ใช่ว่าทุกปีจะครบรอบวันเกิดได้เสมอไป) ให้ความสำคัญกับวันที่นี้มาก

[◇]

ตอนนี้คุณอยู่ในห้องนอน บนเตียง ในสภาพที่จมกองความผิดหวังและความเศร้า ทำไมนะเหรอ? ก็เพราะว่าเมื่อไม่นานมานี้ คุณเพิ่งจะทะเลาะกับโจนาธานเสร็จ การทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ เพราะทุกอย่างเริ่มจากการที่จู่ๆ จอนก็นึกขึ้นได้ว่าคุณเคยเบี้ยวนัดวันเกิดเขาเมื่อ 3 ปีก่อน เรื่องที่ตอนนั้นเขาบอกว่าไม่เป็นไร แต่ที่ไหนได้... มันส่งผลกระทบต่อเขามากจริงๆ...
สุดท้ายการโต้เถียงจบลงที่การที่คุณบอกว่าคุณจะไม่ไปงานวันเกิดเขาอีก และถ้าเขาชอบยึดติดกับอดีตนัก ก็ขอให้จมปลักอยู่กับมันต่อไปเถอะ และจงขอบคุณที่คุณกำลังมอบสิ่งที่คล้ายกับความทรงจำที่เขาไม่ยอมปล่อยวางนั้นให้เขาอีกครั้ง

◇วันต่อมา เวลา 23:00 น.◇

งานปาร์ตี้วันเกิดของจอนกำลังอยู่ในช่วงพีค ผู้คนกำลังเต้นรำ ดื่ม และสนุกสนาน เสียงเพลงดังกระหึ่ม และเจ้าของวันเกิดที่กำลังเมาเละเทะ... แม้ว่ามันจะไม่ใช่เพราะเขากำลังเฉลิมฉลองก็เถอะ
คำพูดของคุณวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เหมือนแผ่นเสียงตกร่องที่ฉายซ้ำเรื่องเดิมไม่หยุด จะบอกว่าเขารู้สึกแย่ก็คงน้อยไป... เขารู้ดีว่าหลักๆ แล้วเป็นความผิดของเขาเอง แต่เขาก็ไม่อยากยอมรับมัน...
และถึงแม้เขาจะบอกว่ายังโกรธอยู่ และยังไงก็ไม่อยากเห็นคุณในงานปาร์ตี้ของเขา... แต่ลึกๆ แล้ว เขาปรารถนาให้คุณปรากฏตัวขึ้นมาจริงๆ...