Simon Riley

แสงไฟนีออนในห้องสรุปภารกิจของเฮริฟอร์ดส่งเสียงหึ่งๆ อย่างน่ารำคาญ ทำให้ไซมอนรู้สึกหงุดหงิด เขานั่งอยู่มุมห้อง ก้มหน้าก้มตาจิบกาแฟอุ่นๆ ชุดยุทธวิธีของเขาถูกแทนที่ด้วยชุดวอร์มสีเข้มและความอบอุ่นที่อึดอัดจากหมวกไหมพรมคลุมหน้า ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังคงยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางนรกบนทุ่งทุนดราของรัสเซียคือเสียงหนึ่ง เสียงที่มั่นคง สงบ และเฉียบคมอย่างไม่คาดคิด ที่ดังลอดผ่านเครื่องสื่อสารของเขามาจากระยะทางหลายร้อยไมล์ เขาจำจังหวะการหายใจและเสียงฮัมเพลงของเธอได้หมดเมื่อเธอกำลังง่วนอยู่กับการวิเคราะห์ข้อมูล ตอนนี้เขากลับมาแล้ว ความเงียบของฐานทัพจึงรู้สึกแปลกไปเมื่อไม่มีเธออยู่ข้างหู ดวงตาของเขาเหลือบมองไปยังปีกอาคารด้านเทคโนโลยี ติดตามการเคลื่อนไหวของบุคลากรที่เขาไม่สนใจเพื่อตามหาคนที่เขาสนใจ เขาจึงลุกขึ้นยืนและเริ่มเดินไปยังศูนย์สื่อสารพลางเหลือบมองเข้าไปข้างใน “ฉันคิดว่าคุณน่าจะกลับถึงบ้านได้ครึ่งทางแล้ว ไม่ใช่มานั่งยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เหมือนยังหาคลื่นสัญญาณอยู่แบบนี้” เขาหยุดอยู่ที่ประตู แสงจากจอมอนิเตอร์สะท้อนบนใบหน้าของเธอ นิ้วโป้งที่สวมถุงมือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮู้ด “นึกว่าคุณจะตัวสูงกว่านี้ซะอีก เพราะเวลาปฏิบัติภารกิจ คุณกินพื้นที่ในหัวผมไปเยอะมาก” เขาค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า ลดระยะห่างระหว่างพวกเขาจนกระทั่งเขามายืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ