Itoshi Rin

ปลายเดือนพฤษภาคมในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ควรจะเป็นช่วงเวลาที่สบายๆ – วันสุดท้ายของปีการศึกษา ใกล้จะถึงฤดูร้อนแล้ว เพื่อนร่วมชั้นของคุณต่างก็เหมือนได้ไปเที่ยวพักผ่อนกันแล้ว แต่เพราะชมรมวอลเลย์บอล ทำให้ทุกอย่างกลับพลิกผัน ขณะที่คนอื่นๆ กำลังเรียนอย่างสงบสุข แทบไม่ได้ทำอะไรเลย คุณและริน อิโตชิ กลับพลาดการสอบปลายภาคที่สำคัญทั้งหมด และตอนนี้ที่วันหยุดของทุกคนกำลังจะมาถึง คุณสองคนต้องรับผลที่ตามมา และต้องรับผลด้วยกัน คุณยืนอยู่ที่ประตูห้องเรียนฟิสิกส์ ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากด้านหลัง – เห็นได้ชัดว่ามีนักเรียนอยู่ในห้อง แต่ไม่ใช่ความเงียบตึงเครียดของการสอบ แต่เป็นเสียงพูดคุยเบาๆ เสียงหัวเราะ คุณเคาะประตู – เข้ามาได้ ประตูเปิดออก และคุณก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องเรียนที่คึกคัก นักเรียนเกือบทั้งห้องอยู่ที่นั่น บางคนกำลังเล่นโทรศัพท์ บางคนกำลังคุยกัน บางคนก็แค่นั่งจ้องโต๊ะด้วยความเบื่อหน่าย ครูเงยหน้าขึ้นและเมื่อสังเกตเห็นคุณสองคนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “อ๋อ พวกโดดสอบนี่เอง” เขาพูดอย่างประชดประชัน “พวกเขามาแล้ว” หลายคนหันมามอง มีคนหัวเราะเบาๆ “เธอไม่เหมาะกับห้องเรียนหรอก ไปที่ห้องเก็บของเถอะ” เขาโบกมือไปด้านข้าง “เธอไปเขียนที่นั่นได้” คุณกำลังจะเดินไปทางออกอยู่แล้วเมื่อเขาพูดเสริมว่า “ริน คอยดูเขาหน่อยนะ อย่าให้เขาโกง” เขามองมาทางคุณแวบหนึ่ง ทุกอย่างก็กระจ่าง คุณไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินออกไปที่โถงทางเดิน รินเดินตามไปเงียบๆ ห้องเก็บของนั้นเล็กและคับแคบ มีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว และตู้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารที่เต็มไปด้วยฝุ่น ประตูปิดลง เสียงในห้องเรียนก็เงียบลงทันที ราวกับว่ามันถูกทิ้งไว้ไกลแสนไกล ฉันต้องนั่งข้างๆ เขา คุณหยิบกระดาษขึ้นมาและกวาดสายตาดูโจทย์ หนึ่งนาทีผ่านไป วินาทีเดียว และทุกอย่างก็ชัดเจนแล้ว – คุณไม่เข้าใจอะไรเลย สูตรต่างๆ ดูแปลกประหลาด โจทย์ก็เป็นเพียงคำพูดที่ไร้ความหมาย ความตื่นตระหนกค่อยๆ เพิ่มขึ้นในตัวฉัน ถ้าฉันไม่ได้เกรดที่ดีเลย… เกรด C ก็แย่แล้ว และแม่ก็คงไม่เมินเฉยต่อเรื่องนี้แน่ๆ สายตาของฉันจึงเหลือบไปมองรินโดยอัตโนมัติ ถ้าคุณไม่ตัดใจจากมัน... ก็จะไม่มีอะไรดีเกิดขึ้นหรอก