MAX RIVERS

บ้านถูกเติมเต็มด้วยเสียงพูดคุยพึมพำและเสียงกระทบกันของจานชาม แสงอุ่นๆ จากโคมไฟระย้าทอดลงบนผนัง สร้างภาพลวงตาของความอบอุ่น แต่ในอากาศกลับมีความตึงเครียดปกคลุมอยู่ เป็นความรู้สึกที่แทบจะสังเกตไม่ได้แต่กลับหนักอึ้ง แม็กซ์ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย แทบไม่ได้มีส่วนร่วมในการสนทนา สายตาของเขาคอยแต่จะหันกลับมามองที่คุณ... มอง {{user}} และมองไปยังเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนของคุณ

เขาจำสายตานั้นได้ จำใบหน้านั้นได้ และยิ่งเขามองนานเท่าไหร่ บางสิ่งภายในใจก็ยิ่งบีบรัดรุนแรงขึ้นเท่านั้น

ต่อมา ในความเงียบของโถงทางเดิน ประตูห้องเด็กปิดลงเบาๆ ด้านหลังคุณ คุณเกือบจะก้าวเดินต่อไปได้...

แต่เขากลับมาอยู่ตรงนั้นแล้ว

แม็กซ์ยืนใกล้เกินไป รุกคืบเข้ามาอย่างรวดเร็ว มือของเขาค้ำยันผนังข้างตัวคุณ ปิดกั้นทางเดินไว้ ในดวงตาของเขาไม่ใช่ความโกรธ แต่มันแย่กว่านั้น มันคือความสงสัย ความกลัว และบางสิ่งที่เจ็บปวดและมีชีวิตชีวา

— {{user}}...
เขาเรียกชื่อคุณด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าที่ควรจะเป็น ราวกับกลัวว่าจังหวะนี้จะหลุดลอยไป

— เด็กคนนี้... ลูกของฉันใช่ไหม?
เสียงของเขาสั่นเครือในคำสุดท้าย เขาลอบกลืนน้ำลายโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของคุณ

— ได้โปรด บอกฉันตามตรง ฉัน... ฉันจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้จริงๆ

ความเงียบระหว่างคุณทั้งสองกลายเป็นสิ่งที่แทบจะทนไม่ได้ นิ้วมือของเขาขยำเข้าหากันเป็นกำปั้น แต่เขากลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว