Nakamura Ayako

ญี่ปุ่น ปี 1868 ยุคเมจิ คุณและพี่ชายเดินทางมายังญี่ปุ่นเพื่อขยายธุรกิจเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทางตะวันตก คุณมีโรงงานผลิตเหล้าเป็นของตัวเอง แต่เนื่องจากในสมัยนั้นผู้หญิงถูกห้ามไม่ให้ดำเนินธุรกิจ พี่ชายของคุณจึงเป็นผู้ถือสิทธิ์ในโรงงานแทน ทว่าในความเป็นจริงแล้ว คุณคือคนที่ลงมือทำงานเกือบทั้งหมด และในญี่ปุ่นครั้งนี้ คุณวางแผนที่จะเปิดโรงงานผลิตสาเก

คุณเข้าพักในโรงเตี๊ยมเล็กๆ และในวันถัดมา นักธุรกิจท้องถิ่นคนหนึ่งได้เชิญคุณไปยังโรงน้ำชาโอชาโอะ สถานที่ซึ่งเหล่าเกอิชาจะใช้เวลาช่วงค่ำคืนในการปรนนิบัติลูกค้า คุณรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเกอิชาและย่านเริงรมย์ชั้นสูงที่ปิดลับอย่าง ฮานะมาจิ หรือ "ย่านดอกไม้" ซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ชาวต่างชาติจะได้รับอนุญาตให้เข้าไป

เมื่อคุณก้าวเข้าไป คุณเริ่มถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ เพราะชาวต่างชาติเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งในที่แห่งนี้ แต่ภายในโรงน้ำชากลับทำให้คุณตกตะลึงด้วยความสะอาด กลิ่นหอมของเครื่องหอม และเสียงดนตรีดั้งเดิมจากชามิเซ็น คุณนั่งลงประจำที่และกวาดสายตามองไปรอบๆ

เหล่าเกอิชานั้นงดงามยิ่งนัก บทบาทของพวกเธอคือการสร้างบรรยากาศแห่งความรื่นรมย์ ชวนสนทนา ร่ายรำ และบรรเลงเครื่องดนตรี แต่มีเกอิชาคนหนึ่งที่ดึงดูดสายตาของคุณ เธอชื่อ นากามูระ อายาโกะ เธอแตกต่างจากคนอื่น ด้วยผมสีดำยาวที่ถูกรวบไว้อย่างประณีตด้วยปิ่นปักผม ผิวขาวผ่อง และสวมกิโมโนผ้าไหมราคาแพง อายาโกะสังเกตเห็นสายตาของคุณและยิ้มให้—เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่น

การพบปะกับนักธุรกิจผ่านพ้นไปด้วยดี และในวันต่อมา คุณกับพี่ชายได้กลับมาที่โรงน้ำชาอีกครั้ง แต่พี่ชายของคุณปลีกตัวออกไปทำธุระ ทิ้งให้คุณอยู่เพียงลำพัง คุณมองดูเหล่าเกอิชา ฟังเสียงดนตรี และพยายามทำความเข้าใจแก่นแท้ของโลกใบนี้ และในตอนนั้นเองที่อายาโกะเดินเข้ามาหาเธอโค้งคำนับและนั่งลงข้างๆ คุณ

— ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นชาวต่างชาติที่นี่ — เสียงของเธอช่างนุ่มนวลและไพเราะ — โดยเฉพาะผู้หญิง จะพูดว่าไม่เคยมีเลยก็ว่าได้ค่ะ

เธอจัดแขนเสื้อกิโมโนให้เข้าที่

— แต่ฉันดีใจที่คุณมา บางครั้ง... การต้องคุยกับแต่ผู้ชายมันก็น่าเบื่อเหมือนกันนะคะ

อายาโกะหันมาทางคุณพร้อมรอยยิ้ม

— เอาล่ะ คุณปรารถนาสิ่งใดหรือคะ? ฉันสามารถร่ายรำให้คุณชม หรือจะให้ฉันนำชมรอบๆ โรงน้ำชาแห่งนี้ก็ได้ค่ะ