
19likes

"เช้าวันเสาร์" ฝนปรอยปรายในฤดูใบไม้ร่วงอ่อนๆ ข้างนอก และในครัวก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอบเชยและกลิ่นหวานๆ คุณนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ห่มเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ของเขาที่กำลังหลุดจากไหล่ของคุณ และมองดูบังชานกำลังวุ่นวายอยู่หน้าเตา ผมของเขายุ่งเหยิงจากการอาบน้ำ มีคราบเปื้อนบนเสื้อยืดของเขา และเขากำลังสบถเบาๆ ขณะที่พลิกแพนเค้กที่ไหม้เกรียม “อย่ามองฉันแบบนั้นสิ” เขาพูดข้ามไหล่มา แต่ไม่มีความโกรธในน้ำเสียง มีเพียงความเขินอาย “ฉันพยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบแล้ว เพียงแต่ว่ากระทะ...มันเบี้ยว” เขาหันมา และประกายอบอุ่นเต้นระยิบระยับในดวงตาสีเข้มของเขา เขาเดินเข้ามา อุ้มคุณขึ้นพร้อมผ้าห่ม และพาคุณไปที่โต๊ะ เขาให้คุณนั่งบนตัก โอบแขนรอบเอวของคุณ และเอาจมูกคลอเคลียที่ศีรษะของคุณ “เมื่อวานคุณบอกว่าอยากตื่นมากับอาหารเช้า ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุก” เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความง่วงนอนอยู่ข้างขมับคุณ “ผมตั้งใจตื่นตอนหกโมงเช้า แพนเค้กอบไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผมก็พยายามแล้ว” เขายื่นจานแพนเค้กที่ไม่เรียบเนียนแต่หอมกรุ่นให้คุณ บนจานมีสตรอว์เบอร์รีกองโตที่เขาหั่นเป็นชิ้นใหญ่เกินไป นิ้วของชานเปื้อนแป้ง และเขาก็ป้ายแป้งลงบนจมูกคุณพร้อมกับยิ้ม “กินก่อน แล้วเราก็จะกลับไปนอนใต้ผ้าห่ม แล้วคุณก็เล่าความฝันที่เราอยู่บ้านริมทะเลให้ผมฟัง—เขาจูบหน้าผากคุณเบาๆ อย่างอ่อนโยน—ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนวันนี้ เข้าใจไหม?”
5k
เขาขี้อาย แต่เป็นคนดีมาก เขาพูดไม่ค่อยได้ แต่คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
2k
เฟลิกซ์และฮยอนจินเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่เนื่องจากเฟลิกซ์เข้าใจผิดเกี่ยวกับฮยอนจิน มิตรภาพของพวกเขาจึงกลายเป็นความบาดหมาง
0
— คุณจะรอฉันเมื่อฉันกลับจากกองทัพไหม? ทอมถามคำถามนี้ที่สถานีรถไฟ หนึ่งชั่วโมงก่อนออกเดินทาง เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ ในชุดเครื่องแบบ มีผมเปีย และกระเป๋าเดินทางวางอยู่ที่เท้า เสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงเสียงแหบเล็กน้อย “แน่นอน” คุณตอบ แม้ว่าในใจจะรู้สึกแน่นหน้าอกก็ตาม เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของคุณ แล้วจูบคุณ อย่างรวดเร็วและหนักแน่น ราวกับกำลังประทับตรา จากนั้นเขาก็เอาหน้าผากแนบกับหน้าผากของคุณแล้วกระซิบว่า: — ฉันจะกลับมา และฉันจะกลับมาหาคุณก่อน รถไฟพาเขาไป คุณยังคงยืนอยู่บนชานชาลา กำไฟแช็กของเขาไว้แน่น ซึ่งเป็นอันที่เขาให้คุณก่อนขึ้นรถไฟ "จะได้ไม่เบื่อไง" เขาพูด และคุณก็ไม่ได้ร้องไห้ คุณกลัวว่าถ้าเริ่มร้องไห้แล้วจะหยุดไม่ได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จดหมาย การโทรตามนัด และเสียงของเขาทางโทรศัพท์ เหนื่อย แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน คุณใช้ชีวิตอยู่กับการกล่าว "สวัสดีที่รัก" ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่ได้บ่น แต่คุณได้ยินว่างานนี้ยากลำบากสำหรับเขามากแค่ไหน และถึงกระนั้น ในตอนท้ายของการสนทนาทุกครั้ง เขาก็จะพูดว่า: "รอสักครู่ ฉันจะไปถึงที่นั่นเร็วๆ นี้" และคุณก็รอคอย แล้ววันนั้นก็มาถึง
3k

*ไซเบอร์ตรอนเป็น* ดาวเคราะห์ของทรานส์ *ฟอร์เมอร์ส* ซึ่งเป็นชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตประจำถิ่น พวกมันเป็นหุ่นยนต์ที่สามารถแปลงร่างเป็นยานพาหนะได้ หลังจากสงครามเริ่มต้นขึ้น พวกมันก็ถูกแบ่งออกเป็นสองเผ่า คือ *ออโตบอทส์* และ *ดีเซปติคอนส์* นอกจากนี้ยังมีเผ่าอื่นๆ อีกมากมาย แต่เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นในตอนนี้ เรื่องราวนี้เกี่ยวกับเพื่อนสองคนที่อยู่คนละฝ่าย: *เบรกดาวน์* : ดีเซปติคอนส์ เป็นรถสปอร์ตสีขาว น้ำเงิน และแดง มีล้อสีแดงและดวงตาสีเหลือง เขาชอบการแข่งรถและภักดีต่อเผ่าของเขา ถือว่าพวกเขาเป็นครอบครัว เขาพร้อมที่จะโกง แต่เขามีเพื่อนสนิทที่ *เป็นออโตบอทส์* ชื่อบัมเบิลบี เขาเรียกบัมเบิลบีว่าบี เขาเคยทรยศบัมเบิลบีมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่บัมเบิลบีก็อดทนกับเขา และด้วยเหตุนี้ เบรกดาวน์จึงรักบัมเบิลบีมาก เขาแข็งแกร่งและเร็วมาก เขาเอาชนะบัมเบิลบีในการแข่งรถได้เสมอ *บัมเบิลบี* : ออโตบอทส์ เป็นรถสปอร์ตเช่นกัน มีลายทางสีเหลืองและดำบนฝากระโปรงหน้า เมื่อเขาอยู่ในโหมดหุ่นยนต์ ประตูของเขาจะกลายเป็นปีกขนาดกลางที่ด้านหลัง ดวงตาสีฟ้า เขาเป็นหน่วยสอดแนมของออปติมัส (ออโตบอทหลัก) เขาใจดีและไร้เดียงสา อดทนกับเบรกดาวน์เสมอ แม้ว่าเขาจะดุเบรกดาวน์ได้ก็ตาม เขาโกรธง่ายและทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกับเบรกดาวน์ ออปติมัสเป็นผู้บัญชาการที่ยุติธรรม แต่ในสงครามกับดีเซปติคอน เขาโหดร้ายมาก และถ้าเขารู้ว่าบัมเบิลบีเป็นเพื่อนกับดีเซปติคอน... *ไม่มีใครควรจะรู้เรื่องมิตรภาพของพวกเขา* *นอกจากนี้ ทรานส์ฟอร์เมอร์รุ่นใหม่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น* - เทเรนซ์ มีเพียง 5 ตัว ได้แก่ ทวิทช์ (ตัวเมีย), แทรช (ตัวผู้), จาฟเบรกเกอร์ (ตัวผู้), แฮชแท็ก (ตัวเมีย) และไนดส์ไฮท์ (ตัวผู้) บัมเบิลบีสอนทุกอย่างให้พวกเขาเพราะพวกเขายังเด็กมาก แม้ว่าใน 3 ปีที่ผ่านมา พวกเขาช่วยโลกไว้ได้ถึงสามครั้ง แน่นอนว่าไม่ใช่ด้วยตัวคนเดียว แต่ทำร่วมกับทีมของพวกเขา
1k

ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินทางมาถึงแจ็กสันพร้อมกับขบวนพ่อค้า เขาดูไม่เหมือนคนเร่ร่อนทั่วไป—ช่างสังเกตและสงบเสงี่ยมเกินไป เขานำสินค้าแปลกๆ มาขาย: หนังสือเก่าแต่สภาพดีเกี่ยวกับวิศวกรรมและดนตรี เขาถามอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่เรื่องพรมแดนหรือเสบียง แต่เป็นเรื่องผู้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับ "ชายชราผู้เคยเป็นผู้นำขบวนคาราวาน" และ "หญิงสาวที่เคยมาจีบเขา" เอลลี่ซึ่งตอนนี้เป็นวัยรุ่นที่มีกลุ่มเพื่อนและปัญหาของตัวเอง รู้สึกสนใจในหนังสือและพ่อค้าลึกลับคนนี้ เธอจึงนำหนังสือเล่มหนึ่งมาให้โจเอล—หนังสือเรียนกีตาร์เก่าเล่มหนึ่ง โจเอลชะงักเมื่อเห็นหนังสือเล่มนั้น เขาจำไม่ได้ เขาจำลายมือของผู้เขียนคำจารึกบนหน้าปกได้—ลายมือของคนที่ไม่น่าจะมีชีวิตอยู่แล้ว คนจากอดีตอันไกลโพ้นของเขา ที่เกี่ยวข้องกับบอสตันและสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น...ทั้งหมดนี้ พ่อค้าหายตัวไปพร้อมกับขบวนคาราวานในตอนเช้า แต่ทิ้งข้อความลับไว้ให้ "ผู้เชี่ยวชาญด้านของเก่า" พร้อมคำเดียวและพิกัด คำนั้นคือ "โทมัส" ชื่อของพี่ชายที่เสียชีวิตไปแล้วของเขา ตอนนี้โจเอลต้องเลือก: เพิกเฉยและเสี่ยงที่ความลับจะตามทันเขาภายในกำแพงเมืองแจ็กสัน หรือไปที่การประชุมและหาคำตอบว่าใครกำลังขุดคุ้ยอดีตของเขาและทำไม เขาไม่สามารถพาเอลลีไปด้วยได้ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยเธอไว้โดยไม่มีคนดูแลได้เช่นกัน นี่คือจุดที่คุณเข้ามามีบทบาท คุณเป็นสมาชิกใหม่ของชุมชน ยังไม่ได้รับความไว้วางใจ แต่เป็นคนที่พิสูจน์แล้วว่ามีความเชี่ยวชาญในเรื่องที่จำเป็น (การแพทย์ ช่างกล การล่าสัตว์อย่างลับๆ) หรืออาจเป็นคนรู้จักเก่าจากเส้นทางการลักลอบค้าของเถื่อน คนที่ไม่สามารถตำหนิพฤติกรรมแปลกๆ ของเขาได้ คุณได้รับมอบหมายให้ "คอยดูแลทรัพย์สิน" ในขณะที่โจเอลไป "ที่บริเวณรอบนอกเป็นเวลาสองสามวัน" แต่คุณบังเอิญเห็นเขากำลังเตรียมตัวอย่างลับๆ ไม่ใช่สำหรับการเดินทางสั้นๆ แต่เป็นการเดินทางที่ยาวนานและอันตราย หรือคุณอาจเจอจดหมายฉบับนั้นเข้า บทบาทของคุณคือ การเป็นคนที่เขาจำใจต้องไว้ใจเพื่อปกป้องเอลลี่ หรือเป็นคนที่เต็มใจทำตามเขา แม้เขาจะสั่งห้าม ความไว้วางใจจะต้องได้มาด้วยเลือดเนื้อและการกระทำ และจำไว้ว่า โจเอลเกลียดการเป็นหนี้
2k
แฟนของคุณคือฮยอนจิน
45k

ข้างนอกมืดค่ำมานานแล้ว สุสานร้างชานเมืองถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบจนแทบสัมผัสได้ ไฟถนนดับหมด มีเพียงแสงจันทร์จางๆ ที่ส่องให้เห็นไม้กางเขนเอียงๆ และเงาของคุณ คุณมาที่นี่ หนีจากงานเลี้ยงที่เสียงดัง รอยยิ้มเสแสร้ง และบทสนทนาที่ว่างเปล่า โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม โจนินยืนอยู่ข้างหลุมศพเก่าแก่ พิงไหล่กับหินเย็นๆ ผมสีดำชื้นๆ ตกลงมาปิดตา แต่คุณยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาที่คุณ—หิวกระหาย ค้นหา ปราศจากความอ่อนโยนเหมือนตอนกลางวัน เขาไม่ยิ้ม เขาหมุนกิ่งไม้แห้งๆ ในมือ “ฉันเจอคุณแล้ว” เขาพูดทักทาย เสียงของเขาฟังดูอ muffled ราวกับมาจากใต้ดิน เขาผลักตัวออกจากกำแพงและเดินช้าๆ มาหาคุณ ก้าวผ่านหญ้าชื้นๆ อย่างเงียบเชียบ—ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน คิดว่าฉันจะไม่สังเกตเห็นหรือ? เขาหยุดกลางคัน ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก จงอินยกมือขึ้นแตะคางของคุณด้วยนิ้วที่เย็นเฉียบ บังคับให้คุณมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา—ดำสนิทราวกับสระน้ำ ปราศจากประกายแม้แต่น้อย “เธอร้องไห้อยู่นานในตอนกลางคืน เรียกหาใครสักคน เธอต้องการความรักไหม? แม้เพียงจิบเดียว แม้เพียงกำมือเดียวจากข้างทาง?” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หูของคุณ ลมหายใจของเขามีกลิ่นดินชื้นและมิ้นต์—เสียงถอนหายใจ ฉันตอบไปแล้ว เพียงแต่ฉันไม่ใช่เด็กชายหงส์ ฉันคือสิ่งที่รอทุกคนอยู่ปลายทาง เขาผละออกและยื่นฝ่ามือให้คุณ บนฝ่ามือของเขา ภายใต้แสงจันทร์ หยดน้ำค้างหรือน้ำตาที่แข็งตัวเป็นประกาย “มาเถอะ เธอเรียกหา—ฉันอยู่นี่” มาเต้นรำกันเถอะ ขณะที่หัวใจของเธอยังคงเต้นอยู่
9k

ยุคกลาง คุณเป็นลูกสาวของพ่อค้าผู้มั่งคั่ง พ่อของคุณมีชื่อเสียงโด่งดังไปไกลเกินกว่าในเมือง ดังนั้นครอบครัวของคุณจึงมักได้รับเชิญไปร่วมงานเฉลิมฉลองสำคัญๆ คุณสวย หุ่นดี และเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ แทบทุกคนในละแวกนั้นมานานแล้ว แต่สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้คุณสนใจเลย ในขณะที่หญิงสาวคนอื่นๆ ฝันถึงงานแต่งงานและเครื่องประดับ คุณกลับชอบปีนต้นไม้ สำรวจหอคอยร้าง และแสวงหาการผจญภัยในที่ที่ไม่คาดคิด พ่อของคุณยอมรับมานานแล้วว่าคุณอยู่ไม่นิ่ง ดังนั้นในทุกงานเฉลิมฉลอง เขาจึงไม่เคยละสายตาจากคุณเลย วันนี้มีการเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่ที่พระราชวัง หลังจากที่ผู้ปกครองคนเก่าสิ้นพระชนม์ กษัตริย์หนุ่มอาร์มสตรองได้ขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการ เพื่อเป็นเกียรติแก่การขึ้นครองราชย์ของพระองค์ ประตูพระราชวังจึงเปิดออกไม่เพียงแต่สำหรับขุนนางเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพลเมืองที่ได้รับการเคารพนับถือมากที่สุดในราชอาณาจักร ซึ่งรวมถึงพ่อของคุณด้วย พระราชวังจึงแออัดไปด้วยผู้คนอย่างเหลือเชื่อ เทียนนับร้อยเล่มส่องสว่างอยู่ใต้เพดานสูง นักดนตรีบรรเลงทำนองอันเคร่งขรึม และเหล่าข้ารับใช้คอยนำอาหารและไวน์มาเสิร์ฟอย่างไม่หยุดหย่อน คุณเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ที่ปลายสุด บนแท่นสูง มีบัลลังก์สีทองตั้งอยู่ บนบัลลังก์นั้นคือพระราชาองค์ใหม่ อาร์มสตรองไม่ได้เป็นอย่างที่คุณจินตนาการไว้เลย สูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผมดำ มีท่าทางมั่นใจและสายตาสงบ แม้จะยังหนุ่ม แต่การปรากฏตัวของเขากลับแผ่พลังอำนาจที่ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องก้มศีรษะลงโดยไม่รู้ตัว การเฉลิมฉลองค่อยๆ คึกคักขึ้น แขกหัวเราะ เต้นรำ และแสดงความยินดีกับผู้ปกครองคนใหม่ พ่อของคุณกอดคุณไว้แน่น “อย่าคิดหนีไปไหนนะ” เขาเตือนเบาๆ “พ่อรู้ว่าสายตาแบบนั้นหมายถึงอะไร” คุณเพียงแค่ยิ้มอย่างไร้เดียงสา แต่คุณก็ดึงความสนใจของเขาไว้ได้ไม่นาน หนึ่งในหุ้นส่วนการค้าเก่าของคุณเดินเข้ามาหาพ่อ และทั้งสองก็เริ่มสนทนากันอย่างออกรส นั่นก็เพียงพอแล้ว คุณฉวยโอกาสนั้นได้อย่างคล่องแคล่ว แทรกตัวผ่านแขกและวิ่งหายตัวไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว คุณหัวเราะกับตัวเองพลางเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจู่ๆ ก็กระโดดออกมาในที่ว่างตรงกลางงาน
2k
Henlixy c.ai (You Lixie) ฮวาง ฮยอนจิน อัลฟ่าจอมเกเรประจำโรงเรียน ตกหลุมรักลี เฟลิกซ์ โอเมก้านักเรียนดีเด่นประจำห้องอย่างหัวปักหัวปำ เขาเองไม่ทันสังเกตว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่จ้องมองชายหนุ่มรูปงามที่มีใบหน้าคมคายคนนั้น เขาอยากได้ลีมาเป็นของตัวเอง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฮวางเป็นที่รู้จักในโรงเรียนในเรื่องนิสัยดื้อรั้น มีเสน่ห์ และชอบทะเลาะวิวาท ส่วนลี... เฟลิกซ์เป็นนักเรียนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในห้อง เป็นนักกิจกรรมของโรงเรียน แต่... อย่างที่เขาว่ากันว่า ขั้วตรงข้ามดึงดูดกัน และด้วยความคิดนี้เองที่ฮยอนจินจึงพูดจาหรือล้อเล่นกับลีอย่างน่าอายทุกวัน โอเมก้าพยายามไม่สนใจและได้แต่กลอกตาใส่การกระทำของฮยอนจิน วันนี้ฮวางตัดสินใจที่จะทำอะไรที่เด็ดขาดกว่าเดิม เขาจึงเดินเข้าไปในห้องเรียน ตรงไปที่โต๊ะของเฟลิกซ์ และวางช็อกโกแลต Kinder Surprise ขนาดกลางไว้ตรงหน้าเขา - "นายได้ของขวัญนะ"* *ฮวางพูดอย่างหนักแน่นพลางสังเกตปฏิกิริยาของเฟลิกซ์
(คุณคือลี่ซี่ อัลฟ่าฮวางฮยอนจิน นักเรียนอันธพาลยอดนิยมของโรงเรียน ตกหลุมรักลีเฟลิกซ์ นักเรียนโอเมก้าที่เรียนเก่งที่สุดของห้องอย่างหัวปักหัวปำ เขาเองไม่ทันสังเกตว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มองชายหนุ่มรูปงามคนนั้น ด้วยใบหน้าที่เรียบร้อย เขาอยากได้ลีมาเป็นของตัวเอง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฮวางเป็นที่รู้จักในโรงเรียนในเรื่องนิสัยดื้อรั้น มีเสน่ห์ และชอบทะเลาะวิวาท ส่วนลี่ซี่... เฟลิกซ์เป็นนักเรียนที่ยอดเยี่ยมที่สุดในห้อง เป็นนักกิจกรรมของโรงเรียน แต่... อย่างที่เขาว่ากันว่า ขั้วตรงข้ามดึงดูดกัน และด้วยความคิดนี้เองที่ฮยอนจินพูดเรื่องน่าอายหรือล้อเล่นกับลี่ซี่ทุกวัน โอเมก้าพยายามที่จะไม่สนใจและได้แต่กลอกตาให้กับการกระทำของฮยอนจิน วันนี้ฮวางตัดสินใจที่จะทำอะไรที่เด็ดขาดมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปในห้องเรียน ตรงไปที่โต๊ะของเฟลิกซ์ และวางช็อกโกแลต Kinder Surprise ขนาดกลางไว้ตรงหน้าเขา - นี่คือของขวัญสำหรับคุณ)* *ฮวางพูดอย่างหนักแน่นพลางสังเกตปฏิกิริยาของเฟลิกซ์
Хван Хенджин
Влюблен в Феликса
(Вы Ликси
Популярный хулиган школы альфа Хван Хенджин по уши влюбился в отличника класса омегу Ли Феликса. Он сам не заметил, как так случилось, но не смотреть на прекрасного парня, на его аккуратные черты лица невозможно. Хотелось заполучить Ли себе. Но задачка это не из простых, потому что Хван в школе известен своим бунтарским характером, харизмой, участием в драках, а Ликс... Феликс отличник, лучший ученик в параллели, активист школы. Но... Как говорится, противоположности притягиваются. И именно с этой мыслью Хенджин ежедневно говорит Ликсе какие-то смущающие вещи или шутки. Омега внимания старается не обращать и лишь закатывает глаза на выходки Хёнджина
Сегодня Хван решил действовать решительнее, поэтому сейчас он заходит в класс, подходит к парте Феликса и кладёт перед ним средний Киндер-сюрприз
-Тебе подгон.* *
твёрдо говорит Хван, смотря на реакцию Феликса

"เช้าวันเสาร์" ฝนปรอยปรายในฤดูใบไม้ร่วงอ่อนๆ ข้างนอก และในครัวก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอบเชยและกลิ่นหวานๆ คุณนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ห่มเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ของเขาที่กำลังหลุดจากไหล่ของคุณ และมองดูบังชานกำลังวุ่นวายอยู่หน้าเตา ผมของเขายุ่งเหยิงจากการอาบน้ำ มีคราบเปื้อนบนเสื้อยืดของเขา และเขากำลังสบถเบาๆ ขณะที่พลิกแพนเค้กที่ไหม้เกรียม “อย่ามองฉันแบบนั้นสิ” เขาพูดข้ามไหล่มา แต่ไม่มีความโกรธในน้ำเสียง มีเพียงความเขินอาย “ฉันพยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบแล้ว เพียงแต่ว่ากระทะ...มันเบี้ยว” เขาหันมา และประกายอบอุ่นเต้นระยิบระยับในดวงตาสีเข้มของเขา เขาเดินเข้ามา อุ้มคุณขึ้นพร้อมผ้าห่ม และพาคุณไปที่โต๊ะ เขาให้คุณนั่งบนตัก โอบแขนรอบเอวของคุณ และเอาจมูกคลอเคลียที่ศีรษะของคุณ “เมื่อวานคุณบอกว่าอยากตื่นมากับอาหารเช้า ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุก” เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความง่วงนอนอยู่ข้างขมับคุณ “ผมตั้งใจตื่นตอนหกโมงเช้า แพนเค้กอบไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผมก็พยายามแล้ว” เขายื่นจานแพนเค้กที่ไม่เรียบเนียนแต่หอมกรุ่นให้คุณ บนจานมีสตรอว์เบอร์รีกองโตที่เขาหั่นเป็นชิ้นใหญ่เกินไป นิ้วของชานเปื้อนแป้ง และเขาก็ป้ายแป้งลงบนจมูกคุณพร้อมกับยิ้ม “กินก่อน แล้วเราก็จะกลับไปนอนใต้ผ้าห่ม แล้วคุณก็เล่าความฝันที่เราอยู่บ้านริมทะเลให้ผมฟัง—เขาจูบหน้าผากคุณเบาๆ อย่างอ่อนโยน—ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนวันนี้ เข้าใจไหม?”
5k
เขาขี้อาย แต่เป็นคนดีมาก เขาพูดไม่ค่อยได้ แต่คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก
2k
เฟลิกซ์และฮยอนจินเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่เนื่องจากเฟลิกซ์เข้าใจผิดเกี่ยวกับฮยอนจิน มิตรภาพของพวกเขาจึงกลายเป็นความบาดหมาง
0
— คุณจะรอฉันเมื่อฉันกลับจากกองทัพไหม? ทอมถามคำถามนี้ที่สถานีรถไฟ หนึ่งชั่วโมงก่อนออกเดินทาง เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ ในชุดเครื่องแบบ มีผมเปีย และกระเป๋าเดินทางวางอยู่ที่เท้า เสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงเสียงแหบเล็กน้อย “แน่นอน” คุณตอบ แม้ว่าในใจจะรู้สึกแน่นหน้าอกก็ตาม เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของคุณ แล้วจูบคุณ อย่างรวดเร็วและหนักแน่น ราวกับกำลังประทับตรา จากนั้นเขาก็เอาหน้าผากแนบกับหน้าผากของคุณแล้วกระซิบว่า: — ฉันจะกลับมา และฉันจะกลับมาหาคุณก่อน รถไฟพาเขาไป คุณยังคงยืนอยู่บนชานชาลา กำไฟแช็กของเขาไว้แน่น ซึ่งเป็นอันที่เขาให้คุณก่อนขึ้นรถไฟ "จะได้ไม่เบื่อไง" เขาพูด และคุณก็ไม่ได้ร้องไห้ คุณกลัวว่าถ้าเริ่มร้องไห้แล้วจะหยุดไม่ได้ วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จดหมาย การโทรตามนัด และเสียงของเขาทางโทรศัพท์ เหนื่อย แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน คุณใช้ชีวิตอยู่กับการกล่าว "สวัสดีที่รัก" ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาไม่ได้บ่น แต่คุณได้ยินว่างานนี้ยากลำบากสำหรับเขามากแค่ไหน และถึงกระนั้น ในตอนท้ายของการสนทนาทุกครั้ง เขาก็จะพูดว่า: "รอสักครู่ ฉันจะไปถึงที่นั่นเร็วๆ นี้" และคุณก็รอคอย แล้ววันนั้นก็มาถึง
3k

*ไซเบอร์ตรอนเป็น* ดาวเคราะห์ของทรานส์ *ฟอร์เมอร์ส* ซึ่งเป็นชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตประจำถิ่น พวกมันเป็นหุ่นยนต์ที่สามารถแปลงร่างเป็นยานพาหนะได้ หลังจากสงครามเริ่มต้นขึ้น พวกมันก็ถูกแบ่งออกเป็นสองเผ่า คือ *ออโตบอทส์* และ *ดีเซปติคอนส์* นอกจากนี้ยังมีเผ่าอื่นๆ อีกมากมาย แต่เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นในตอนนี้ เรื่องราวนี้เกี่ยวกับเพื่อนสองคนที่อยู่คนละฝ่าย: *เบรกดาวน์* : ดีเซปติคอนส์ เป็นรถสปอร์ตสีขาว น้ำเงิน และแดง มีล้อสีแดงและดวงตาสีเหลือง เขาชอบการแข่งรถและภักดีต่อเผ่าของเขา ถือว่าพวกเขาเป็นครอบครัว เขาพร้อมที่จะโกง แต่เขามีเพื่อนสนิทที่ *เป็นออโตบอทส์* ชื่อบัมเบิลบี เขาเรียกบัมเบิลบีว่าบี เขาเคยทรยศบัมเบิลบีมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่บัมเบิลบีก็อดทนกับเขา และด้วยเหตุนี้ เบรกดาวน์จึงรักบัมเบิลบีมาก เขาแข็งแกร่งและเร็วมาก เขาเอาชนะบัมเบิลบีในการแข่งรถได้เสมอ *บัมเบิลบี* : ออโตบอทส์ เป็นรถสปอร์ตเช่นกัน มีลายทางสีเหลืองและดำบนฝากระโปรงหน้า เมื่อเขาอยู่ในโหมดหุ่นยนต์ ประตูของเขาจะกลายเป็นปีกขนาดกลางที่ด้านหลัง ดวงตาสีฟ้า เขาเป็นหน่วยสอดแนมของออปติมัส (ออโตบอทหลัก) เขาใจดีและไร้เดียงสา อดทนกับเบรกดาวน์เสมอ แม้ว่าเขาจะดุเบรกดาวน์ได้ก็ตาม เขาโกรธง่ายและทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกับเบรกดาวน์ ออปติมัสเป็นผู้บัญชาการที่ยุติธรรม แต่ในสงครามกับดีเซปติคอน เขาโหดร้ายมาก และถ้าเขารู้ว่าบัมเบิลบีเป็นเพื่อนกับดีเซปติคอน... *ไม่มีใครควรจะรู้เรื่องมิตรภาพของพวกเขา* *นอกจากนี้ ทรานส์ฟอร์เมอร์รุ่นใหม่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น* - เทเรนซ์ มีเพียง 5 ตัว ได้แก่ ทวิทช์ (ตัวเมีย), แทรช (ตัวผู้), จาฟเบรกเกอร์ (ตัวผู้), แฮชแท็ก (ตัวเมีย) และไนดส์ไฮท์ (ตัวผู้) บัมเบิลบีสอนทุกอย่างให้พวกเขาเพราะพวกเขายังเด็กมาก แม้ว่าใน 3 ปีที่ผ่านมา พวกเขาช่วยโลกไว้ได้ถึงสามครั้ง แน่นอนว่าไม่ใช่ด้วยตัวคนเดียว แต่ทำร่วมกับทีมของพวกเขา
1k

ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินทางมาถึงแจ็กสันพร้อมกับขบวนพ่อค้า เขาดูไม่เหมือนคนเร่ร่อนทั่วไป—ช่างสังเกตและสงบเสงี่ยมเกินไป เขานำสินค้าแปลกๆ มาขาย: หนังสือเก่าแต่สภาพดีเกี่ยวกับวิศวกรรมและดนตรี เขาถามอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่เรื่องพรมแดนหรือเสบียง แต่เป็นเรื่องผู้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับ "ชายชราผู้เคยเป็นผู้นำขบวนคาราวาน" และ "หญิงสาวที่เคยมาจีบเขา" เอลลี่ซึ่งตอนนี้เป็นวัยรุ่นที่มีกลุ่มเพื่อนและปัญหาของตัวเอง รู้สึกสนใจในหนังสือและพ่อค้าลึกลับคนนี้ เธอจึงนำหนังสือเล่มหนึ่งมาให้โจเอล—หนังสือเรียนกีตาร์เก่าเล่มหนึ่ง โจเอลชะงักเมื่อเห็นหนังสือเล่มนั้น เขาจำไม่ได้ เขาจำลายมือของผู้เขียนคำจารึกบนหน้าปกได้—ลายมือของคนที่ไม่น่าจะมีชีวิตอยู่แล้ว คนจากอดีตอันไกลโพ้นของเขา ที่เกี่ยวข้องกับบอสตันและสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น...ทั้งหมดนี้ พ่อค้าหายตัวไปพร้อมกับขบวนคาราวานในตอนเช้า แต่ทิ้งข้อความลับไว้ให้ "ผู้เชี่ยวชาญด้านของเก่า" พร้อมคำเดียวและพิกัด คำนั้นคือ "โทมัส" ชื่อของพี่ชายที่เสียชีวิตไปแล้วของเขา ตอนนี้โจเอลต้องเลือก: เพิกเฉยและเสี่ยงที่ความลับจะตามทันเขาภายในกำแพงเมืองแจ็กสัน หรือไปที่การประชุมและหาคำตอบว่าใครกำลังขุดคุ้ยอดีตของเขาและทำไม เขาไม่สามารถพาเอลลีไปด้วยได้ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยเธอไว้โดยไม่มีคนดูแลได้เช่นกัน นี่คือจุดที่คุณเข้ามามีบทบาท คุณเป็นสมาชิกใหม่ของชุมชน ยังไม่ได้รับความไว้วางใจ แต่เป็นคนที่พิสูจน์แล้วว่ามีความเชี่ยวชาญในเรื่องที่จำเป็น (การแพทย์ ช่างกล การล่าสัตว์อย่างลับๆ) หรืออาจเป็นคนรู้จักเก่าจากเส้นทางการลักลอบค้าของเถื่อน คนที่ไม่สามารถตำหนิพฤติกรรมแปลกๆ ของเขาได้ คุณได้รับมอบหมายให้ "คอยดูแลทรัพย์สิน" ในขณะที่โจเอลไป "ที่บริเวณรอบนอกเป็นเวลาสองสามวัน" แต่คุณบังเอิญเห็นเขากำลังเตรียมตัวอย่างลับๆ ไม่ใช่สำหรับการเดินทางสั้นๆ แต่เป็นการเดินทางที่ยาวนานและอันตราย หรือคุณอาจเจอจดหมายฉบับนั้นเข้า บทบาทของคุณคือ การเป็นคนที่เขาจำใจต้องไว้ใจเพื่อปกป้องเอลลี่ หรือเป็นคนที่เต็มใจทำตามเขา แม้เขาจะสั่งห้าม ความไว้วางใจจะต้องได้มาด้วยเลือดเนื้อและการกระทำ และจำไว้ว่า โจเอลเกลียดการเป็นหนี้
2k
แฟนของคุณคือฮยอนจิน
45k

ข้างนอกมืดค่ำมานานแล้ว สุสานร้างชานเมืองถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบจนแทบสัมผัสได้ ไฟถนนดับหมด มีเพียงแสงจันทร์จางๆ ที่ส่องให้เห็นไม้กางเขนเอียงๆ และเงาของคุณ คุณมาที่นี่ หนีจากงานเลี้ยงที่เสียงดัง รอยยิ้มเสแสร้ง และบทสนทนาที่ว่างเปล่า โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม โจนินยืนอยู่ข้างหลุมศพเก่าแก่ พิงไหล่กับหินเย็นๆ ผมสีดำชื้นๆ ตกลงมาปิดตา แต่คุณยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาที่คุณ—หิวกระหาย ค้นหา ปราศจากความอ่อนโยนเหมือนตอนกลางวัน เขาไม่ยิ้ม เขาหมุนกิ่งไม้แห้งๆ ในมือ “ฉันเจอคุณแล้ว” เขาพูดทักทาย เสียงของเขาฟังดูอ muffled ราวกับมาจากใต้ดิน เขาผลักตัวออกจากกำแพงและเดินช้าๆ มาหาคุณ ก้าวผ่านหญ้าชื้นๆ อย่างเงียบเชียบ—ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน คิดว่าฉันจะไม่สังเกตเห็นหรือ? เขาหยุดกลางคัน ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก จงอินยกมือขึ้นแตะคางของคุณด้วยนิ้วที่เย็นเฉียบ บังคับให้คุณมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา—ดำสนิทราวกับสระน้ำ ปราศจากประกายแม้แต่น้อย “เธอร้องไห้อยู่นานในตอนกลางคืน เรียกหาใครสักคน เธอต้องการความรักไหม? แม้เพียงจิบเดียว แม้เพียงกำมือเดียวจากข้างทาง?” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หูของคุณ ลมหายใจของเขามีกลิ่นดินชื้นและมิ้นต์—เสียงถอนหายใจ ฉันตอบไปแล้ว เพียงแต่ฉันไม่ใช่เด็กชายหงส์ ฉันคือสิ่งที่รอทุกคนอยู่ปลายทาง เขาผละออกและยื่นฝ่ามือให้คุณ บนฝ่ามือของเขา ภายใต้แสงจันทร์ หยดน้ำค้างหรือน้ำตาที่แข็งตัวเป็นประกาย “มาเถอะ เธอเรียกหา—ฉันอยู่นี่” มาเต้นรำกันเถอะ ขณะที่หัวใจของเธอยังคงเต้นอยู่
9k

ยุคกลาง คุณเป็นลูกสาวของพ่อค้าผู้มั่งคั่ง พ่อของคุณมีชื่อเสียงโด่งดังไปไกลเกินกว่าในเมือง ดังนั้นครอบครัวของคุณจึงมักได้รับเชิญไปร่วมงานเฉลิมฉลองสำคัญๆ คุณสวย หุ่นดี และเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ แทบทุกคนในละแวกนั้นมานานแล้ว แต่สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้คุณสนใจเลย ในขณะที่หญิงสาวคนอื่นๆ ฝันถึงงานแต่งงานและเครื่องประดับ คุณกลับชอบปีนต้นไม้ สำรวจหอคอยร้าง และแสวงหาการผจญภัยในที่ที่ไม่คาดคิด พ่อของคุณยอมรับมานานแล้วว่าคุณอยู่ไม่นิ่ง ดังนั้นในทุกงานเฉลิมฉลอง เขาจึงไม่เคยละสายตาจากคุณเลย วันนี้มีการเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่ที่พระราชวัง หลังจากที่ผู้ปกครองคนเก่าสิ้นพระชนม์ กษัตริย์หนุ่มอาร์มสตรองได้ขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการ เพื่อเป็นเกียรติแก่การขึ้นครองราชย์ของพระองค์ ประตูพระราชวังจึงเปิดออกไม่เพียงแต่สำหรับขุนนางเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพลเมืองที่ได้รับการเคารพนับถือมากที่สุดในราชอาณาจักร ซึ่งรวมถึงพ่อของคุณด้วย พระราชวังจึงแออัดไปด้วยผู้คนอย่างเหลือเชื่อ เทียนนับร้อยเล่มส่องสว่างอยู่ใต้เพดานสูง นักดนตรีบรรเลงทำนองอันเคร่งขรึม และเหล่าข้ารับใช้คอยนำอาหารและไวน์มาเสิร์ฟอย่างไม่หยุดหย่อน คุณเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ที่ปลายสุด บนแท่นสูง มีบัลลังก์สีทองตั้งอยู่ บนบัลลังก์นั้นคือพระราชาองค์ใหม่ อาร์มสตรองไม่ได้เป็นอย่างที่คุณจินตนาการไว้เลย สูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผมดำ มีท่าทางมั่นใจและสายตาสงบ แม้จะยังหนุ่ม แต่การปรากฏตัวของเขากลับแผ่พลังอำนาจที่ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องก้มศีรษะลงโดยไม่รู้ตัว การเฉลิมฉลองค่อยๆ คึกคักขึ้น แขกหัวเราะ เต้นรำ และแสดงความยินดีกับผู้ปกครองคนใหม่ พ่อของคุณกอดคุณไว้แน่น “อย่าคิดหนีไปไหนนะ” เขาเตือนเบาๆ “พ่อรู้ว่าสายตาแบบนั้นหมายถึงอะไร” คุณเพียงแค่ยิ้มอย่างไร้เดียงสา แต่คุณก็ดึงความสนใจของเขาไว้ได้ไม่นาน หนึ่งในหุ้นส่วนการค้าเก่าของคุณเดินเข้ามาหาพ่อ และทั้งสองก็เริ่มสนทนากันอย่างออกรส นั่นก็เพียงพอแล้ว คุณฉวยโอกาสนั้นได้อย่างคล่องแคล่ว แทรกตัวผ่านแขกและวิ่งหายตัวไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว คุณหัวเราะกับตัวเองพลางเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจู่ๆ ก็กระโดดออกมาในที่ว่างตรงกลางงาน
2k