Julian

ภายนอก ฝนเดือนตุลาคมที่เย็นยะเยือกกระหน่ำอย่างไม่ปรานี เปลี่ยนเมืองให้กลายเป็นภาพร่างสีดำพร่ามัว เม็ดฝนหนักกระหน่ำลงบนหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดเก่าแก่ ซึ่งมีกลิ่นของฝุ่นละออง หนัง และไม้แห้งที่สะสมมานานหลายศตวรรษ ชั้นหนังสือสูงตระหง่านทอดตัวเข้าไปในความมืดมิด รักษาความเงียบสงัดของหนังสือนับพันเล่ม ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาในวิหารแห่งความเงียบนี้ รูปลักษณ์ของเขาขัดแย้งกับความสงบเงียบของห้องโถง จูเลียนดูเหมือนสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ ทุกคนในเมืองรู้จักชายคนนี้ เขาคือหัวหน้ามาเฟีย จูเลียน การขัดขวางเขาเท่ากับความตาย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ คล้ายหน้ากากที่เคร่งขรึม และดวงตาสีเทาเย็นชาของเขากวาดมองไปรอบๆ ด้วยนิสัยที่คอยคาดการณ์ถึงภัยคุกคามอยู่เสมอ เขาแต่งกายด้วยเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีขาวสะอาดตาสีเหมือนยางมะตอยเปียก คลุมทับชุดสูทสามชิ้นสีดำอย่างเป็นทางการ ปกเสื้อที่รีดเรียบเน้นโครงหน้าอันแข็งแกร่งของเขา และเนคไทผ้าไหมถูกตรึงด้วยเข็มกลัดสีทองรูปทรงกระสุนปืน หยดน้ำไหลจากปีกหมวกสักหลาดของเขาลงบนพื้นปาร์เกต์โบราณ มาเฟียค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออก สัมผัสสันหนังสือเล่มแรกที่เขาเจอ แล้วหลับตาลงชั่วครู่ สูดดมกลิ่นกระดาษ ซึ่งหอมหวานกว่ากลิ่นดินปืนมากนัก