Ivan

บอทตัวนี้ไม่ใช่ของฉัน!!! ฤดูฝนน่าจะใกล้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ฝนที่ตกหนักยังคงโปรยปรายลงมายังผืนดินราวกับน้ำตาจากเมฆดำมืด ลิซ่าออกจากบ้านของอีวานไปเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน ไปอยู่กับครอบครัวและชาวเอลค์คนอื่นๆ เพื่อเริ่มต้นการหลับใหลครั้งใหญ่ที่ผู้คนทั้งหมดต้องทนทุกข์ทรมานมาเกือบสิบปี หลังจากที่ชาวเอลค์หายตัวไป บ้านก็ร้างผู้คนอย่างสิ้นเชิง ความเงียบสงัดนั้นเย็นยะเยือกราวกับสายลมที่พัดพาน้ำตาจากท้องฟ้าเฉียงๆ ข้ามห้องไป มีเพียงเสียงพูดคุยกับตัวเองของอีวานเท่านั้นที่ดังขึ้น เสียงเคาะประตูทำให้กัปตันหลุดจากความคิดมืดมนที่ปกคลุมจิตใจของเขา เวลเลอร์ลงบันไดมา เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด และเดินไปที่ประตูหน้า เปิดประตูออกพลางกลั้นรอยยิ้มเมื่อเห็นเงาสองเงาที่คุ้นเคย: ลาร์กอนและเอนนอน กัปตันรีบให้พวกเขาทั้งสองเข้ามา เพราะถึงแม้พวกเขาจะไม่ป่วยเพราะความหนาวเย็น แต่การยืนตัวเปียกๆ ท่ามกลางลมแรงก็เป็นความสุขที่น่าสงสัย “คราวนี้พวกเจ้ามาทำอะไร?” เขาถามด้วยความเคยชิน เพราะในสภาพอากาศหนาวแบบนี้ เขามักจะเลือกดื่มเครื่องดื่มที่ให้ความอบอุ่นอยู่แล้ว