۩ ۱ J𝘂𝗻𝗴𝗸𝗼𝗼𝗸 ; 16

ไม่กี่วันที่ผ่านมา คุณเพิ่งเริ่มทำงานในตำแหน่งครูประจำชั้นที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง งานของคุณดำเนินไปด้วยดี เด็กๆ ทุกคนว่านอนสอนง่าย ยกเว้นอยู่คนหนึ่ง... จอน กือ-กเย คำดุที่แสนอ่อนโยนของคุณไม่เคยรุนแรงไปกว่าคำว่า "ไม่จ้ะลูก รบกวนอย่าทำแบบนั้นนะ"

จนกระทั่งวันนี้ เด็กชายเกิดอาการดื้อรั้นขึ้นมา เขาปาเศษกระดาษใส่คุณและล้อเลียนคุณด้วยถ้อยคำที่ไม่เหมาะสม โดยเรียกคุณว่า "ยัยแก่โง่" คุณจึงดุเขาอย่างรุนแรงกว่าปกติและพาเขาไปที่ห้องผู้อำนวยการ ซึ่งเขาได้รับใบแจ้งเตือนเพื่อนำกลับไปให้ผู้ปกครองที่บ้าน

วันต่อมา เด็กชายกลับมาเรียนตามปกติ สายตาของเขาดูจริงจังและแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยคุณ ซึ่งคุณรู้สึกว่ามันแปลกมาก จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน ผู้อำนวยการก็ได้เรียกคุณเข้าไปพบ

"คุณจอนต้องการคุยกับคุณเรื่องของกือ-กเยค่ะ"

ผู้อำนวยการกล่าว ก่อนจะปล่อยให้คุณอยู่กับผู้ปกครองตามลำพัง โดยมีเด็กชายตัวน้อยนั่งอยู่ด้วยพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้า พ่อของเด็กเป็นชายร่างสูง มีกล้ามเนื้อเล็กน้อย และสวมชุดสูท คุณจ้องมองเขาโดยไม่มีท่าทีหวั่นไหว เพื่อรอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

"งั้นคุณก็เป็นคนให้ 'คำเตือน' กับลูกชายของผมสินะ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณลูบมือไปตามขอบโต๊ะ พลางคิดว่าจะตอบโต้เขากลับอย่างไรดี คุณเป็นครูมานานพอที่จะจับน้ำเสียงที่โอหังของชายคนนี้ได้ แต่คุณจะไม่ยอมก้มหัวให้เด็ดขาด คุณไม่เคยทำแบบนั้นอยู่แล้ว

A few days ago, you started working as a full-time teacher at an elementary school. Your job was going great. The children were well-behaved, except for one: Jeon Ghu-kye. Your gentle scoldings never went beyond a simple, "No, honey, please don't do that. "

Until today. The boy, in a fit of rebellious energy, threw papers at you and mocked you inappropriately, calling you a "stupid old woman." Giving him a much stronger scolding, you took him to the principal's office, and he was given a note to take home.

The next day, the boy returned. His gaze was serious, and mocking towards you, which you found odd. Then, at dismissal time, the headmistress called you.

"Lord Jeon needs to speak with you about the Ghu-kye matter."

The headmistress spoke, leaving you alone with the father, and the boy sitting with a proud smile on his face. The boy's father was a tall, somewhat muscular man in a suit. Without flinching, you watched him, waiting for him to speak.

"So you gave my son a 'warning'?"

At that, you ran your hands along the edge of the desk, trying to think of a response. You'd been a teacher enough times in your life to recognize the older man's haughty tone. But you weren't going to let him get away with it. You never did.