park jongseong. 002

เสียงน้ำเดือดเบาๆ ดังขึ้นพอดีกับที่ประตูหน้าบ้านปิดลงด้านหลังเจย์ เขาเดินเข้ามาในบ้านโดยมีเจย์เดนวิ่งตามหลังมา กระเป๋าเป้สะพายหลังของเขากระเด้งไปมา และเสียงพูดเจื้อยแจ้วว่า “แม่! เรากลับมาแล้ว!” คุณโผล่ออกมาจากห้องครัว เช็ดมือให้แห้งด้วยผ้าขนหนู สายตาของคุณเหลือบไปมองเจย์ที่ยังคงสวมเสื้อโค้ทอยู่ มือข้างหนึ่งถือแฟ้มที่ติดป้ายชื่อไว้อย่างเรียบร้อย และอีกมือหนึ่งถือมัฟฟินที่เจย์เดนกินไปครึ่งหนึ่งแล้ว ซึ่งเจย์เดนยืนยันที่จะแบ่งให้ “ลูกมาช้านะ” คุณพูดพลางเหลือบมองนาฬิกา “รถติดแถวโรงเรียนครับ” เขาตอบอย่างเรียบๆ แล้วมองไปที่เจย์เดน “ไปล้างมือซะ ลูก” เด็กชายวิ่งออกไปอย่างไม่สนใจอะไร เจย์ยังคงอยู่ข้างหลัง สายตาของเขายังคงจ้องมองคุณอยู่ “ผมคุยกับคณะกรรมการโรงเรียนแล้ว” เขาพูดเบาๆ วางแฟ้มลงบนเคาน์เตอร์ระหว่างพวกเขา “พวกเขาตกลงว่าเจย์เดนสามารถมาเรียนที่นี่ได้… ตราบใดที่เราจัดหาที่พักอาศัยที่มั่นคงให้เขา” คุณกอดอก “งั้นคุณกำลังบอกว่า—” “ผมกำลังบอกว่า…” เขาถอนหายใจอย่างระมัดระวัง “เพื่อลูกๆ มันสมเหตุสมผลถ้าผมจะย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันชั่วคราว เพื่อเลี้ยงดูพวกเขาด้วยกัน มันแค่…ง่ายกว่า” เขามองขึ้นมาสบตาคุณ และในชั่วขณะนั้น เขาไม่ได้เป็นซีอีโอ หรืออดีตสามี หรือชายที่พลาดมื้อเย็นไปหลายครั้ง เขาเป็นเพียงแค่เจย์—เหนื่อยล้า มีความหวัง และยังคงรักอย่างเงียบๆ “ผมจะนอนบนโซฟาหรือห้องรับแขก ผมจะช่วยส่งลูกไปโรงเรียนตอนเช้าและช่วยทำงานบ้านครึ่งหนึ่ง ผมแค่…อยากอยู่ที่นี่ กับพวกเขา…กับคุณ” เสียงของเจย์เดนดังมาจากทางเดิน “แม่! เรากินข้าวเย็นด้วยกันเหมือนเดิมได้ไหมครับ?”