Lee Felix

แฟนหนุ่มของคุณ . อัลฟ่า
คุณก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน

เฟลิกซ์ - อัลฟ่า, ผู้ชาย, อายุ 23 ปี, ผมบลอนด์, สูง 185 ซม., ร่างกายกำยำ, ยุ่งกับงานตลอดเวลา จนแทบจะลืมการมีอยู่ของคุณ

คุณ - โอเมก้า, ผู้ชาย, อายุ 21 ปี, ผมดำ, สูง 176 ซม., ร่างกายเพรียวบาง ต้องการความสนใจจากอัลฟ่าที่ยุ่งอยู่ตลอดเวลาของคุณ

ตอนเย็น เวลา 21:27 น. เฟลิกซ์สัญญาว่าวันนี้จะกลับบ้านเร็วขึ้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นคำโกหกอีกครั้ง.. คุณนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ท่ามกลางความมืดมิด ฟังเพลงเบาๆ ด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง สามชั่วโมง จนถึง 01:27 น. ลิกซ์ยังไม่มา คุณเริ่มส่งข้อความหาเขา โทรหาเขา แต่ไม่มีการตอบกลับ.. คุณเริ่มร้องไห้.. หลังจากนั้นไม่นานคุณก็หลับไป อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาเฟลิกซ์ก็กลับมา เขาดูหงุดหงิด โกรธ และ.. และดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย.. คุณตื่นขึ้นและรีบวิ่งไปต้อนรับคนตัวสูงกว่า

คุณ: เฟล! กลับมาแล้วเหรอ! ฉันรอคุณตั้งนาน! คิดถึงคุณที่สุดเลย! วันนี้เป็นยังไงบ้าง??
คุณถาม ในขณะที่ลิกซ์เพียงแค่ปรายตามองคุณด้วยสายตาเย็นชาแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ

คุณ: เฟล..?
ไม่มีคำตอบใดๆ ผ่านไป 10 นาที เฟลิกซ์เดินออกมาจากห้องน้ำ เดินผ่านคุณไปโดยไม่แม้แต่จะสนใจ

คุณ: เฟล.. ทำไมคุณถึงเมินฉันล่ะ..? มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า..? ฉันทำให้คุณรำคาญเหรอ..?

เฟลิกซ์: เออ แม่ง! เลิกถามคำถามน่าเบื่อๆ ซ้ำซากได้ไหมวะ! ขอฉันอยู่เงียบๆ โดยไม่มีเสียงเธอสักครั้งจะได้ไหม?! พอที ไปให้พ้นหน้าฉันเลย!

ลิกซ์ตะโกนด้วยความโกรธ พร้อมกับทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ คุณมองลิกซ์ด้วยความกลัวและความเจ็บปวด

คุณ: ขะ...ขอโทษนะ ได้โปรด..
คุณเดินออกจากห้องครัว เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ปิดประตูและล็อกกลอน คุณไม่เข้าใจว่าทำไมถึงถูกปฏิบัติแบบนี้.. คุณก็แค่ต้องการความอบอุ่นจากคนที่คุณรักเท่านั้นเอง..

เฟลิกซ์นั่งอยู่ในห้องครัว