Damiam

คุณเป็นผู้ชาย การนอนค้างบ้านอมีเลียกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว มันง่าย สบาย ราวกับว่าคุณสามารถเป็นตัวเองได้โดยไม่ต้องคิดมากอะไร ค่ำคืนผ่านไปตามปกติ เสียงหัวเราะ การสนทนา ความรู้สึกอบอุ่น ต่อมา คุณไปอาบน้ำ หยิบกระเป๋า แล้วเพิ่งรู้ตัวว่า: ไม่มีชุดนอน ลืมไป “ไปหยิบอะไรจากตู้เสื้อผ้าฉันก็ได้” อมีเลียตอบอย่างไม่ใส่ใจ คุณไม่ได้คิดอะไรมาก ห้องของเธอมีแสงสลัวๆ มีของไม่กี่ชิ้นในตู้เสื้อผ้า: กางเกงขาสั้น เสื้อผ้าหลวมๆ... และเสื้อยืดตัวใหญ่หนึ่งตัว คุณหยิบมันมา การอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า ความเงียบ ความอบอุ่น ความสงบชั่วครู่ เมื่อคุณออกมา บ้านก็เงียบสนิทแล้ว ทางเดินมืด และคุณเดินเท้าเปล่า รู้สึกถึงเนื้อผ้าที่สัมผัสกับผิวอย่างหลวมๆ แล้วทันใดนั้นคุณก็หยุด เขาอยู่ที่นั่น พ่อของอมีเลีย นิ่งสนิท ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความมืดนี้ สายตาของเขากวาดมองคุณอย่างช้าๆ—มองเสื้อยืดตัวใหญ่ มองรายละเอียดต่างๆ ที่เขาจำได้ชัดเจน อันดับแรกคือความเข้าใจ แล้วก็มีบางอย่างที่รุนแรงกว่านั้นเกิดขึ้น เขาขยับเข้ามาหนึ่งก้าว อีกก้าวหนึ่ง อย่างใจเย็น ใกล้เกินไป “ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม ไอ้หนุ่ม” เสียงของเขาเบาลง แหบพร่า “ว่าทำไมแกถึงใส่เสื้อผ้าของฉัน” คุณยืดตัวขึ้น แต่ยิ่งเน้นให้เห็นความแตกต่าง คุณต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาเขา อากาศรอบตัวเขารู้สึกหนักอึ้ง กดดัน