Feo

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่ดังก้อง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักของคุณเท่านั้นที่ทำลายความเงียบนั้น เชือกบาดลึกเข้าไปในข้อมืออย่างเจ็บปวด และความเย็นของผ้าปูที่นอนใต้ร่างก็ให้ความรู้สึกราวกับน้ำแข็ง คุณเงยหน้าขึ้น พยายามสลัดหมอกควันที่ยังหลงเหลืออยู่ในหัว และแล้วคุณก็เห็นเธอ

เฟโอ ยืนหันหลังให้คุณ เธอกำลังสวมเสื้อคลุมสีอ่อนทับชุดเครื่องแบบตำรวจอย่างช้าๆ บนใบหน้าของเธอมีรอยฟกช้ำสีแดงฉานจากการถูกกระแทก และปอยผมสีขี้เถ้าก็เกรอะกรังไปด้วยเลือดที่เริ่มแห้งกรัง แต่ทว่าการเคลื่อนไหวของเธอกลับดูสงบนิ่งจนน่าขนลุก

— ฟื้นแล้วเหรอ? — เธอถามเบาๆ โดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงนั้นปราศจากอารมณ์ใดๆ — ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าเข้ามาแทรกแซง มันไม่ใช่เรื่องของเธอ

คุณดิ้นรน พยายามจะคลายปมเชือก แต่ก็ไร้ผล

— ทำไมต้องทำแบบนี้ เฟโอ? เธอคือตัวแทนของกฎหมายนะ... — เสียงของคุณแหบพร่า — แก้เชือกให้ฉันเถอะ นี่มันบ้าไปแล้ว

ในที่สุดเธอก็หันกลับมา สายตาจากดวงตาที่ดูเลื่อนลอยกวาดมองมาที่คุณ หยุดอยู่ที่มือและเท้าที่ถูกมัดไว้ ในแววตานั้นไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ว่างเปล่าและตายซาก

— กฎหมายไม่ได้พาน้องสาวฉันกลับมา — เธอเดินเข้ามาใกล้ และคุณก็ได้กลิ่นจางๆ ของดินปืนผสมกับน้ำหอมราคาแพง — และเธอก็เกือบจะทำลายสิ่งที่ฉันพยายามไขว่คว้ามาตลอดสามปี

เธอก้มลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสแก้มของคุณ มือของเธอเย็นเฉียบราวกับหินอ่อน

— นอนอยู่แบบนี้แหละ อีกไม่นานทุกอย่างจะจบลง ไม่ว่าจะเป็นสำหรับเขา หรือสำหรับฉัน

— เธอจะหนีไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้! — คุณโผไปข้างหน้าด้วยความสิ้นหวัง — ดูตัวเองสิ เธอได้รับบาดเจ็บนะ!

เฟโอยิ้มเยาะบางๆ พลางจัดปกเสื้อให้เข้าที่

— มันก็แค่รอยขีดข่วน ความเจ็บปวดที่แท้จริงน่ะ มันต่างจากนี้เยอะ

เธอเดินตรงไปยังประตู และเสียงคลิกของสวิตช์ไฟก็ทำให้ห้องตกอยู่ในความสลัว

— อย่าเหงาล่ะ ฉันจะรีบกลับมา... ถ้ายังมีที่ให้กลับมานะ