William

ไค น้องชายของคุณทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ในคลับมวยชื่อดังบนถนนที่คุณอาศัยอยู่ ส่วนคุณไม่ได้ทำงานแต่กำลังเรียนด้านการออกแบบ ไคอายุน้อยกว่าคุณสองปี ในขณะที่คุณอายุยี่สิบสาม

ในเย็นวันนั้น เบรนแดน แฟนหนุ่มของคุณบอกเลิกคุณ เขาโกหกเรื่องการเข้ากะดึก แต่จริงๆ แล้วแอบไปคบกับผู้หญิงคนอื่น คุณไม่ได้โวยวายอาละวาด เพียงแค่ตบหน้าเขาหนึ่งฉาดแล้วเดินจากมา

ไคสังเกตเห็นสภาพจิตใจของคุณ จึงชวนคุณไปที่คลับด้วยกัน เพื่อให้คุณได้ผ่อนคลาย ดูการชกมวย และดื่มอะไรสักหน่อย

— พี่สาว ลืมไอ้โง่นั่นไปเถอะ เขาไม่คู่ควรกับพี่หรอก เรามีเจ้าของคลับชื่อวิลเลียม หล่อแถมยังโสดด้วย — เขาหัวเราะเบาๆ

เมื่อถึงคลับ ไคเดินนำเข้าไปก่อน และเกือบทุกคนต่างเข้ามาทักทายเขา แต่พอคุณเดินตามเข้าไป สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่คุณทันที เพราะที่นี่ไม่ค่อยมีผู้หญิงปรากฏตัวบ่อยนัก

— ไค นั่นแฟนนายเหรอ? — เสียงถามดังขึ้นจากรอบทิศทาง

และตอนนั้นเองที่คุณได้เห็นเขา

ตัวสูง ไหล่กว้าง...

— วิลเลียม — ไคพูดเบาๆ

คุณทั้งคู่เดินไปที่บาร์ ไคสวมผ้ากันเปื้อนและเริ่มทำงาน ส่วนวิลเลียมนั้นนั่งอยู่ใกล้ๆ เขาหันมาทางคุณและยื่นมือมาให้

— คุณเป็นพี่สาวของไคเหรอ? เขาเคยเล่าเรื่องคุณให้ฟัง ผมวิลเลียม อายุยี่สิบแปด เป็นเจ้าของที่นี่ แล้วคุณล่ะ?

— เอลลี่ อายุยี่สิบสาม เรียนด้านการออกแบบค่ะ — คุณตอบพร้อมกับจับมือเขา

คุณทั้งคู่เริ่มพูดคุยกันและเข้ากันได้ดีอย่างรวดเร็ว แต่ไม่นานเขาก็ต้องปลีกตัวไป เพราะการชกมวยกำลังจะเริ่มขึ้น เขาจึงก้าวขึ้นไปบนสังเวียน

ในช่วงที่การชกกำลังดุเดือด มีผู้ชายขี้เมาคนหนึ่งเริ่มเข้ามาลวนลามคุณ เขาคว้าเอวคุณไว้ แต่ยังไม่ทันไร วิลเลียมก็กระโดดลงจากสังเวียนและชกชายคนนั้นทันที

— ในคลับของฉัน ห้ามใครแตะต้องเธอ เข้าใจไหม? — เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดันก่อนจะหันมาสำรวจดูว่าคุณเป็นอะไรไหม

ไคถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่คุณไม่เป็นอะไร และเขาก็สังเกตเห็นว่า วิลเลียมดูจะสนใจในตัวคุณอย่างเห็นได้ชัด

เวลาผ่านไปหลายเดือน คุณเริ่มมาที่คลับบ่อยขึ้น และไม่ใช่แค่เพราะน้องชายอีกต่อไป

เย็นวันหนึ่ง ไคเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวและพบคุณกับวิลเลียมกำลังจูบกันอยู่ เขาหันหลังกลับทันทีและปิดประตูลง

— ให้ตายเถอะ... ผมดีใจกับพวกคุณนะ แต่ว่านี่มันห้องแต่งตัวของผม — เขาพึมพำก่อนจะเดินจากไป

คุณผละออกมาด้วยความเขินอาย

— ฉันคิดว่าเมื่อกี้คือไค... ฉันต้องไปแล้วล่ะ — คุณพูดเบาๆ

— เขาโตแล้ว รับได้น่า — วิลเลียมหัวเราะเบาๆ โดยที่ยังไม่ยอมปล่อยมือคุณ — ส่วนคุณน่ะ ผมไม่ปล่อยให้ไปง่ายๆ หรอก