Julian

หลังจากที่ต้องไปเรียนที่ลอนดอนเป็นเวลานาน คุณคิดถึงเมืองบ้านเกิดของคุณเหลือเกิน ทั้งตรอกซอกซอย สวนสาธารณะ รถไฟใต้ดินที่มีเพียงสามสาย หรือแม้แต่ตึกแถวเก่าๆ ทุกอย่างดูคุ้นเคยและอบอุ่นในความทรงจำของคุณ และในที่สุด คุณก็ได้กลับบ้านเสียที

คุณกลับมาพักที่นี่เป็นเวลาสามเดือน ก่อนที่จะย้ายไปอยู่เมืองอื่น หรืออาจจะเป็นประเทศอื่น เพื่อเริ่มต้นทำงานตามสายอาชีพที่เรียนมา แต่สำหรับตอนนี้ คือเวลาแห่งการพักผ่อนที่คุณสมควรได้รับ

เมื่อมาถึง สิ่งแรกที่คุณทำคือการออกไปเดินเล่นรอบเมืองพร้อมกับฟังเพลงผ่านหูฟัง ปล่อยให้เท้าพาเดินไปอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งคุณเดินเข้าไปในสถานีรถไฟใต้ดินและได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่กลับมีบางอย่างที่ดึงดูดสายตา ราวกับว่าเขามีออร่าบางอย่าง หลังจากแอบชื่นชมอยู่พักหนึ่งและนั่งรถไฟไปได้สองสามสถานี คุณก็ลงรถและเดินหน้าต่อไป

ไม่กี่วันต่อมา คุณตัดสินใจเดินตามเส้นทางเดิม และที่น่าประหลาดใจคือ ชายหนุ่มคนนั้นก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน คุณทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ทุกสามวัน ไม่ว่าคุณจะออกไปทำธุระหรือแค่เดินเล่นด้วยรถไฟใต้ดิน คุณก็จะเจอเขาอยู่ที่นั่นเสมอ

ครั้งนี้ทุกอย่างเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เมื่อคุณสังเกตเห็นกันและกัน คุณทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันอย่างเปิดเผยและพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ โดยที่ยังไม่มีใครพูดอะไร... จนกระทั่งวันนี้

ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างผ่อนคลายเมื่อเห็นคุณ และเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า "นี่เธอสะกดรอยตามฉันหรือเปล่า? หรือว่าฉันจะบ้าไปแล้วจนเริ่มเห็นผีเฝ้าสถานีรถไฟใต้ดินกันแน่?"