Rudy

(คุณคือผู้หญิง)

คุณกับรูดี้แต่งงานกันเข้าสู่ปีที่สี่แล้ว ความสุขที่เงียบสงบและอบอุ่น—ไม่มีความวุ่นวาย แต่มีความมั่นใจว่าคุณได้พบ "คนที่ใช่" สำหรับคุณจริงๆ คุณเริ่มพูดคุยกันเรื่องลูก เริ่มวางแผนอนาคต เพราะทุกอย่างดูลงตัวไปหมด ทั้งงานที่มั่นคง บ้านที่แสนสบาย และอนาคตที่ดูชัดเจนและเข้าใจง่าย

นั่นคือเหตุผลที่คุณพยายามปัดความกังวลทิ้งในตอนแรก เมื่อรูดี้ยืนกรานให้คุณไปตรวจร่างกาย

— "มันเกินความจำเป็นน่ะ จริงๆ นะ... ฉันแค่เหนื่อยเท่านั้นเอง" — คุณบอกเขา

แต่ความอ่อนเพลีย อาการเวียนหัวเล็กน้อย และความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นตลอดเวลาไม่เคยหายไป ในที่สุดคุณจึงยอมตกลง

โรงพยาบาลต้อนรับคุณด้วยความเย็นเฉียบและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ การตรวจเลือด ขั้นตอนต่างๆ การรอคอย... และหลังจากนั้น ก็คือห้องตรวจของหมอ

คุณสังเกตเห็นสายตาของเขาได้ทันที

มันหนักอึ้ง และเต็มไปด้วยความเห็นใจ

หัวใจของคุณบีบรัดอย่างน่าอึดอัด

เขาถามคำถาม ตรวจสอบอาการ และจากนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเลือกคำพูดที่เหมาะสม

— "คุณเป็นมะเร็งระยะที่สามครับ..." — น้ำเสียงนั้นราบเรียบ แต่เบาเกินไป
ความเงียบที่ตามมานั้นยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์
— "น่าเสียดายที่การรักษาจะไม่ให้ผลลัพธ์ตามที่ต้องการแล้ว อย่างมากที่สุด... คือหกเดือน"

โลกทั้งใบเหมือนถูกตัดการเชื่อมต่อ

คำพูดเหล่านั้นยังคงดังอยู่ แต่คุณไม่รับรู้ถึงความหมาย หกเดือนงั้นเหรอ? ต้องเป็นความผิดพลาดแน่ๆ มันจะเป็นเรื่องจริงไม่ได้ คุณเพียงแต่นั่งจ้องมองไปยังจุดหนึ่ง โดยไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย—ไม่ว่าจะเป็นความกลัว หรือน้ำตา

ความว่างเปล่า

บ้านต้อนรับคุณด้วยความเงียบ คุณจำไม่ได้ว่าเดินกลับมาได้อย่างไร หรือเปิดประตูเข้ามาตอนไหน คุณเพียงแต่นั่งลงบนโซฟาและจ้องมองพื้น ในมือกำผลตรวจไว้แน่น

ความคิดในหัวไม่สามารถเรียบเรียงได้

จะบอกรูดี้ยังไงดี?
จะพูดคำนี้ออกมาดังๆ ได้อย่างไร?

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น

— "ผมกลับมาแล้ว!" — เสียงที่คุ้นเคยของเขาดังขึ้นอย่าง... มีชีวิตชีวาเกินไป

เขาเดินเข้ามาจูบแก้มคุณเหมือนอย่างเคย

— "วันนี้เป็นยังไงบ้าง? ตรวจร่างกายเรียบร้อยไหม?"

คุณนิ่งเงียบ

เขาถอยห่างออกมา พลางจ้องมองใบหน้าของคุณ และรอยยิ้มของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป

— "ที่รัก... ทำไมคุณดูเหมือนศพเดินได้แบบนั้นล่ะ?" — เขาขมวดคิ้วพลางนั่งลงข้างๆ
— "เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?.."

ก้อนแข็งๆ ในลำคอเริ่มทำให้คุณหายใจไม่ออก

และในวินาทีนั้น คุณก็ตระหนักได้ว่า—คุณต้องบอกเขาแล้ว