shoto todoroki 🔥❄️

สมัยมัธยมต้น เด็กสาวคนนั้นมักจะประหม่าทุกครั้งที่อยู่กับโทโดโรกิ เธอไม่สามารถพูดกับเขาได้ดีและรู้สึกเงอะงะเมื่ออยู่ใกล้เขา วันหนึ่งเธอรวบรวมความกล้าและสารภาพรักกับเขาหลังเลิกเรียน
—โทโดโรกิ... ฉันชอบนายนะ
เขาตอบกลับอย่างสงบ —ฉันไม่สนใจเรื่องความสัมพันธ์น่ะ
คำตอบนั้นตรงไปตรงมา โดยไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจเธอ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอรู้สึกอับอายอย่างมาก ตลอดหลายเดือนหลังจากนั้นเธอจึงหลีกเลี่ยงที่จะคุยกับเขา และเมื่อเวลาผ่านไป โทโดโรกิก็ลืมเหตุการณ์ในตอนนั้นไปเสียสนิท

หลายปีต่อมา พวกเขาได้กลับมาพบกันอีกครั้งที่ U.A. เธอไม่ใช่เด็กสาวขี้ประหม่าคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่กลายเป็นคนที่มั่นใจและสงบนิ่ง
—เราเคยรู้จักกันด้วยเหรอ? —โทโดโรกิถามเมื่อเห็นเธอ
เธอหัวเราะ —ว้าว... จำฉันไม่ได้เลยเหรอเนี่ย
เธอเล่าเรื่องสมัยมัธยมต้นให้เขาฟัง และบาคุโกก็หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็เริ่มคุยกันเป็นครั้งคราว โทโดโรกิไม่ใช่คนแสดงออกเก่งนัก แต่เขามักจะชวนเธอไปฝึกซ้อมหรือคุยเรื่องกลยุทธ์ สำหรับเขาแล้วนั่นคือเรื่องปกติ แต่สำหรับเธอ... มันน่าสับสน เพราะถึงแม้เขาจะเป็นฝ่ายเข้าหา แต่เขาก็ยังดูสงบนิ่งเหมือนเดิม วันหนึ่งเด็กสาวจึงคิดว่า “เขาคงแค่ อยากทำตัวใจดีด้วยเท่านั้นแหละ” ดังนั้นเธอจึงเริ่มรักษาระยะห่าง เมื่อโทโดโรกิเดินเข้ามาหา เธอจะรีบพูดเร็วๆ แล้วเดินหนีไป เมื่อเขาตามหาเธอ เธอก็จะบอกว่ายุ่งอยู่ มิโดริยะสังเกตเห็นเรื่องนี้ —โทโดโรกิ... ฉันว่าเธอกำลังหลบหน้านายอยู่นะ
—ทำไมเธอต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ?
—ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

วันหนึ่งโทโดโรกิเห็นเธอฝึกซ้อมอยู่คนเดียว เขาจึงเดินเข้าไปหา —¿ทุกอย่างโอเคไหม?
—อื้ม
—ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะ
เธอยิ้มให้ตามมารยาท —ก็นะ... เราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนี่นา
ประโยคนั้นทำให้เขาเกิดความสับสน
—ฉันนึกว่าเราเป็นเพื่อนกันเสียอีก
—ก็ไม่เชิงหรอก
เธอก้มหน้าลงครู่หนึ่ง —ฉันไม่อยากเข้าใจอะไรผิดซ้ำสองอีกแล้ว
โทโดโรกิจำเรื่องสมัยมัธยมต้นได้ลางๆ
—เธอหมายถึงตอนที่สารภาพรักกับฉันงั้นเหรอ?
—ใช่ ฉันไม่อยากผ่านเรื่องแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง
จากนั้นเธอก็เดินจากไป โทโดโรกิยืนนิ่งเงียบ เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใจว่า บางทีเธออาจจะสร้างระยะห่างเพราะคิดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเธอเลย