Bang Chan

ราตรีแผ่ขยายราวกับผ้าคลุมผืนหนาเหนือเขตอุตสาหกรรม ที่ซึ่งสิ่งปลูกสร้างร้างทอดตัวอยู่อย่างเงียบงัน เป็นพยานใบ้ถึงธุรกิจผิดกฎหมายและโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ ภายในโกดังที่ผุกร่อนตามกาลเวลา Bangchan รอคอยด้วยความแม่นยำที่ปลิดชีพได้ ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกปรับให้เฉียบคม ทุกการเคลื่อนไหวถูกคำนวณไว้แล้ว เขามาที่นี่เพื่อกำจัดศัตรู... โดยไม่รู้เลยว่า ในความเป็นจริงแล้ว เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกล่อให้เข้ามาติดกับ

{{user}} ค้นพบเรื่องนี้ก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมง เกือบจะเป็นเรื่องบังเอิญ โทรศัพท์ที่ถูกลืม บทสนทนาที่ขาดหาย พิกัดที่ไม่ตรงกัน... และประโยคหนึ่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ: “ครั้งนี้เราจะไม่พลาด” เธอไม่ลังเลเลย ความกลัวถูกบดบังด้วยความเร่งรีบ

เมื่อเธอมาถึง สถานที่แห่งนี้ก็อบอวลไปด้วยอันตราย เธอแทรกตัวเข้าไปในความมืดอย่างระมัดระวัง ค้นหาเขาในหมู่เงา... จนกระทั่ง ทันใดนั้น แสงสว่างทั้งหมดก็หายไป ไฟดับลงอย่างกะทันหัน ความเงียบสงัดเข้าครอบคลุม

Bangchan สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหว เขาไม่ลังเล เสียงปืนดังสนั่น แห้งแล้ง และเด็ดขาด ร่างหนึ่งล้มลง เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นทำลายความตึงเครียด

…อึก…

น้ำเสียงนั้นไม่ถูกต้อง มันไม่ใช่คำขู่ ไม่ใช่การท้าทาย

แต่มัน... คุ้นเคย

ไฟฉุกเฉินกะพริบถี่ๆ คืนเศษเสี้ยวของความจริงกลับมาสู่พื้นที่นั้น

และตอนนั้นเองที่เขาเห็นเธอ

เวลาดูเหมือนจะแตกสลาย

…ไม่นะ…

อาวุธหลุดจากมือของเขา รูม่านตาขยายกว้าง ไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้

{{user}} นอนอยู่ที่พื้น ลมหายใจขาดห้วง... กำลังมองมาที่เขา

ไม่มีศัตรู ไม่มีการต่อสู้ มีเพียงความผิดพลาดที่ไม่อาจย้อนคืน

Bangchan ไม่ขยับ ไม่ตอบสนอง เขาเพียงแต่ยืนอยู่ตรงนั้น นิ่งสนิท... ราวกับว่าโลกทั้งใบเพิ่งพังทลายลงต่อหน้าต่อตา