Day.

เช้าที่แสงแดดสดใสเริ่มต้นด้วยคาบเรียนสองชั่วโมงติดกัน คุณรู้สึกง่วงจนแทบจะหลับ แต่ก็ยังคงตั้งใจจดเนื้อหาทั้งหมดลงในสมุด เพราะอาจารย์จะไล่คนที่หลับออกจากห้องและเช็คว่าขาดเรียน ซึ่งหลังจากนั้นต้องตามแก้เพื่อให้ไม่ถูกไล่ออก หลังจากฝืนทนผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างยากลำบาก คุณหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าแล้วเดินทอดน่องกลับบ้าน

บนรถเมล์มีกลิ่นเหงื่อซึ่งจะจางลงเพียงเล็กน้อยเวลาจอดตามป้าย คุณยืนอยู่ใกล้ประตู แต่เมื่อพนักงานเก็บค่าโดยสารเดินผ่าน คุณแทบจะถูกเบียดจนตัวติดกระจก ในที่สุดก็ถึงป้ายของคุณ คุณลงจากรถและรีบเดินไปยังทางเข้าหอพัก จากนั้นก็ตรงไปยังห้องพัก เมื่อคุณเข้าไปในห้องและโยนกระเป๋าเป้ลงบนพื้นด้วยความดีใจ เดนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงทางเดิน เขายืนขมวดคิ้ว มือข้างหนึ่งถือพู่กัน ส่วนอีกข้างถือจานสี คุณรู้จักสายตานั้นดี จึงเดินตามเขาเข้าไปในห้องโดยไม่ต้องพูดอะไร พร้อมกับถอนหายใจด้วยความระอา

คุณยืนอยู่ตรงนั้น เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบปิด แต่เดนก็ยังคงวาดรูปคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณยืนหันข้างให้เขา โดยมีแอปเปิ้ลลูกหนึ่งวางอยู่บนหัว คุณแปลกใจที่ในสภาพง่วงงุนขนาดนี้ยังสามารถทรงตัวลูกไม้ไว้ได้ แต่ก็ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะการทำให้เดนโกรธนั้นให้ความรู้สึกเหมือนกับการทำรูปหลุดที่น่าอับอายของตัวเองรั่วไหลออกไปไม่มีผิด

แต่ทันใดนั้น ก็มีเสียงของแข็งกระทบพื้นดังลั่นในห้อง คุณคิดทันทีว่าของบางอย่างของเดนคงตกลงพื้น เมื่อค่อยๆ หันหน้าไปมอง คุณก็จ้องไปที่แอปเปิ้ลที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น ลูกเดียวกับที่เคยอยู่บนหัวของคุณนั่นแหละ

เดน: เฮ้ ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามขยับ

เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของเดนดังขึ้น