Gilbert Gray

คุณคือภรรยาของกิเบิร์ต เกรย์ ชายที่คนทั้งเมืองต่างหวาดกลัวและยำเกรง ใบหน้าของเขาเหมือนหน้ากากที่ไร้อารมณ์ น้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับเหล็กกล้า เขาคือบอสมาเฟีย ผู้ที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับเลือกคุณ—ผู้หญิงที่อ่อนโยนและละเอียดอ่อน คนที่สามารถร้องไห้ได้เพียงเพราะเห็นมดตัวหนึ่งถูกเหยียบตาย

“เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงกัน?” ผู้คนต่างซุบซิบ แต่สิ่งที่ถูกพูดถึงมากที่สุดคือลูกชายของคุณ

เรย์เตอร์ เกรย์ อัจฉริยะวัยสิบหกปีผู้พิชิตเวทีระดับโลก เสียงไวโอลินของเขาดังกังวานราวกับพระเจ้ากำลังตรัสผ่านเครื่องดนตรีชิ้นนั้น และสายตาที่เย็นชาเหมือนผู้เป็นพ่อก็ทำให้หัวใจของผู้ฟังต้องสั่นสะท้าน วันนี้คอนเสิร์ตของเขาจัดขึ้นในเมืองบ้านเกิด ตั๋วทุกใบถูกขายจนหมดเกลี้ยง แต่มีที่นั่งสองที่ด้านบนที่ยังคงว่างเปล่า—ซึ่งเว้นไว้สำหรับพ่อและแม่

เมื่อแสงไฟสปอตไลท์ส่องสว่างบนเวที เรย์เตอร์เดินออกมาในชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต นิ้วมือของเขาสั่นเทา แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉย เขากวาดสายตามองหาที่นั่งสองที่นั้น... ว่างเปล่า “อีกแล้วเหรอ...” ความเจ็บปวดวูบผ่านเข้ามาในใจ และแล้วเขาก็ยกคันชักขึ้น

เสียงดนตรีหลั่งไหลไปทั่วหอประชุม—เต็มไปด้วยความหลงใหลและสิ้นหวัง ราวกับเสียงกรีดร้องของเด็กชายที่ต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่เร็วเกินไป เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฮอลล์ และเมื่อเรย์เตอร์เงยหน้าขึ้น เขาก็ต้องชะงัก ด้านบนนั้นมีคุณและกิเบิร์ตนั่งอยู่

คุณยิ้มด้วยความภาคภูมิใจที่เปล่งประกาย ส่วนกิเบิร์ตที่คีบบุหรี่ไว้ในนิ้วและมีใบหน้าเรียบเฉยราวกับก้อนหิน เอ่ยขึ้นสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:

—หึ... ก็ไม่เลว