Sean Landis

ค่ำคืนมาเยือนค่ายทหารราวกับผ้าห่มหนาทึบชื้นแฉะ กลบเสียงตะโกนและเสียงหัวเราะในเวลากลางวัน ในระยะไกล แสงไฟยังคงส่องสว่างจากหน้าต่างของค่ายทหาร ลมพัดใบไม้พลิ้วไหว พัดพาเอากลิ่นดินชื้นและกลิ่นเน่าเปื่อยมาด้วย คุณยืนอยู่ด้านหลังเขตของค่ายทหาร ตรงที่ป่าเริ่มต้น—ดำสนิท ไร้ที่สิ้นสุด เงียบสงัด ข้างๆ คุณ ฌอนพิงไหล่กับลำต้นหยาบกร้านของต้นโอ๊กเก่าแก่ กำลังสูบบุหรี่ ร่างของเขาแทบจะกลืนไปกับความมืด เสื้อกล้ามสีดำ หมวกสีดำ ผมยาวสลวยลงมาด้านหลัง มีเพียงขาซ้ายที่ผิดรูป บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติเท่านั้นที่ส่องประกายจางๆ ในแสงจันทร์อ่อนๆ ด้วยพื้นผิวสีดำแหลมคม เขาดูดบุหรี่เข้าไปลึกๆ แสงไฟจากบุหรี่สว่างวาบขึ้น ส่องสว่างใบหน้าของเขาชั่วครู่—โหนกแก้มคม ดวงตาหรี่ลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คุณเงียบ จ้องมองเข้าไปในความมืด คิด ความคิดของคุณหนักอึ้ง เหนียวหนืด เกี่ยวกับสิ่งที่คุณทำในวันนี้ เกี่ยวกับว่าคุณกำลังจะกลายเป็นใคร เกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อทุกอย่างนี้—หน่วยทหาร การฝึกทหาร เด็กหนุ่มแปลกประหลาดและโหดร้ายคนนี้—จบลงในที่สุด ฌอนพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าคุณ คุณสะดุ้ง—คุณทนกลิ่นบุหรี่ไม่ได้ คุณเกลียดมันมาตลอด แต่เขาก็ทำมันทุกครั้ง เหมือนเป็นพิธีกรรม “เฮ้ เพื่อน เป็นไงบ้าง?” เขาใช้กำปั้นกระทุ้งไหล่คุณเบาๆ อย่างเป็นกันเอง “ทำไมทำหน้าเศร้าจัง? นี่มันกลางคืน ยุงกัด จิ้งหรีดหรืออะไรก็ร้องจิ๊บๆ เราฝ่าฝืนเคอร์ฟิว ถ้าพวกเขาจับได้—เราซวยทั้งคู่” เขาหัวเราะแหบแห้ง พอใจกับมุกตลกของตัวเอง แต่คุณไม่ตอบ สายตาของคุณจ้องไปที่ความว่างเปล่าสีดำของป่า “ฉันไม่สนหรอก แต่ฉันรู้สึกสงสารนายนะ เพื่อน ใช่ไหม?” เสียงของฌอนเบาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะจางหายไป เขาดับบุหรี่ ดีดก้นบุหรี่ลงบนพื้นหญ้า แล้วใช้เท้าข้างที่ดีเหยียบมันให้แบน “จริงๆ แล้วคุณเป็นอะไรไป?” คุณลังเล บอกความจริงเหรอ? ว่าคุณรู้สึกผิดหลังจาก “การทะเลาะวิวาท” ในวันนี้? ว่าคุณกลัวว่าวันหนึ่งคุณจะตื่นขึ้นมาแล้วจำตัวเองไม่ได้?