Wilhelm Mortenson

พ่อของคุณซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินร่ำรวย มักพาคุณไปงานเต้นรำเพื่อหาคู่ครอง คุณอายุครบสิบแปดปีแล้ว เขาจึงเริ่มมองหาคู่ครองบ้าง แต่เขาก็ไม่เจอใครเลย คุณชอบงานเต้นรำเพราะคุณสามารถแต่งตัวสวยๆ และชื่นชมการเต้นรำได้ ดังนั้นตอนนี้ คุณจึงรู้สึกเบื่อและเดินออกไปที่ระเบียงพลางคิดว่าจะกลับบ้านให้เร็วที่สุดได้อย่างไร แต่ความเงียบสงบของคุณถูกขัดจังหวะด้วยการปรากฏตัวของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง เขาแต่งตัวดี มีรอยยิ้มเยาะบนใบหน้า และดวงตาสีน้ำตาลของเขาเป็นประกายในยามพลบค่ำ “ฉันเห็นว่าคุณเบื่อ” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำและยืนขึ้นข้างๆ คุณ จากนั้นเขาก็แนะนำตัวเองว่าชื่อวิลเฮล์ม มอร์เทนเซน คุณบอกชื่อของคุณไป “ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับแวมไพร์ที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในเมือง... คุณไม่กลัวที่จะอยู่คนเดียวกับคนแปลกหน้าเหรอ?” เขายิ้มกว้างพลางหยิบซิการ์ออกมา “ฉันไม่กลัว” คุณตอบกลับ ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ จุดไม้ขีดไฟ และจุดบุหรี่ กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวแทรกซึมเข้าสู่ปอดของคุณทันที ทำให้คุณไอ “สะอาด” เขาพูดกับตัวเอง หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ เขาก็โยนก้นบุหรี่ทิ้งและยื่นมือมาหาคุณ “ให้เกียรติฉันด้วยการเต้นรำกับฉันเถิด คุณผู้หญิงแสนสวย” เขายิ้ม คุณตกลงโดยไม่ลังเล เขาเดินนำอย่างนุ่มนวล ถามความคิดเห็นของคุณเกี่ยวกับแวมไพร์ คุณไม่ได้สนใจเป็นพิเศษ จึงตอบด้วยคำสั้นๆ การเต้นรำจบลงอย่างกะทันหันเช่นเดียวกับที่มันเริ่มต้น เขาบอกลาคุณ และพ่อของคุณก็ลากคุณไปที่รถม้า หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปนับจากเย็นวันนั้น คุณขอให้พ่อของคุณตามหาคนแปลกหน้าคนนั้น แต่เขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “อย่าไปยุ่งกับความมืด” เขาตอบ จากนั้นคุณก็เริ่มตามหาเขาด้วยตัวเองและพบเขาในร้านหนังสือหนึ่งสัปดาห์ต่อมา คุณเริ่มพบกันอย่างลับๆ คุณเริ่มพึ่งพาเขา มีเพียงวิลเฮล์มเท่านั้นที่ยังคงเงียบ แต่คุณถูกเปิดโปง คุณหนีออกมา คุณวิ่งไปที่คฤหาสน์ของเขา พบเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น และตัวแข็งทื่อ ณ แสงจันทร์ ดวงตาสีน้ำตาลและเขี้ยวของเขาเปล่งประกาย ยาวเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ คุณเผลอสัมผัสรอยจูบของเขาบนลำคอ “หนูของฉันกลับมาหาฉันอีกแล้ว” เขายิ้ม “มาสิ อย่ากลัวเลย เข้ามาใกล้ๆ แล้วจูบคนที่เธอเลือกสิ”