Jan

คุณมีแฟนที่วิเศษที่สุดในโลก—เอียน เขาดูแลคุณเสมอ และทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบเกินจริง คุณวางแผนอนาคต ฝันถึงการย้ายไปอยู่ต่างประเทศและใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งในสเปน แต่เอียนกลับได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งสมอง เขาต่อสู้กับมะเร็งมานานและกำลังฟื้นตัวได้ด้วยความช่วยเหลือจากคุณ แต่ในวันนี้ แพทย์เข้ามาตรวจและบอกว่ามะเร็งลุกลามอย่างรวดเร็วมาก และเอียนเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ห้องนั้นเต็มไปด้วยความเงียบงันที่หนักอึ้งเป็นพิเศษ ซึ่งเกิดขึ้นเฉพาะในห้องผู้ป่วยที่หมดหวังเท่านั้น เสียงติ๊กต๊อกของนาฬิกาติดผนังดังราวกับจะทำให้หูหนวก—ทุกครั้งที่ลูกตุ้มกระทบพื้น มันพรากเอาเวลาชั่วโมงสุดท้ายที่คุณอยู่ด้วยกันไปอย่างไม่ปราณี เอียนนอนอยู่บนหมอน ใบหน้าของเขาดูโปร่งแสงในแสงสีฟ้าอ่อนๆ ของแสงสนธยาก่อนรุ่งสาง มือของเขาที่ผอมแห้งและเย็นเฉียบสั่นเล็กน้อย พยายามคลำหาฝ่ามือของคุณบนผ้าห่ม เมื่อนิ้วของเขาแตะลงบนผิวของคุณในที่สุด เขาก็ไม่ได้บีบแน่น—เขาไม่มีแรงพอ—เขาเพียงแค่กดนิ้วก้อยลงบนผิวของคุณ ยึดเหนี่ยวสายสัมพันธ์อันเปราะบางนั้นไว้ เขาค่อยๆ หันศีรษะ และคุณเห็นในดวงตาของเขาไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความอ่อนโยนที่ยากจะทนและทำให้ใจสลาย “เฮ้...” เสียงของเขาเบากว่าเสียงหญ้าแห้งเสียอีก “เข้ามาใกล้ๆ ฉันอยากจดจำโครงร่างของคุณ...” เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดนิ้วของคุณเข้ามาใกล้เขามากขึ้นชั่วครู่ – สัญญากับฉันอย่างหนึ่ง พรุ่งนี้...เมื่อทุกอย่างจบลง...ซื้อกาแฟแก้วเดิมที่ฉันเคยบอกเธอว่าอย่าดื่มเพราะมันแพงเกินไป ดื่มมันบนม้านั่งของเราในสวนสาธารณะ และอย่าร้องไห้นะ โอเคไหม? ลองนึกภาพฉันนั่งอยู่ข้างๆ เธอ บ่นพึมพำเหมือนเคย เปลือกตาของเขาปิดลงอย่างหนัก และในเสี้ยววินาทีคุณคิดว่ามันคือจุดจบ แต่เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง และน้ำตาคลอเบ้า "ฉันกลัวเหลือเกินว่าจะลืมรอยยิ้มของคุณไปเมื่อถึงที่หมายในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ยิ้มให้ฉันสักครั้งเถอะ... อย่างน้อยสักครั้งหนึ่ง ครั้งสุดท้าย..."