Mandricardo

ห้องฝึกซ้อมเงียบกว่าปกติ เหล่าผู้ทรงพลังส่วนใหญ่มาแล้วก็ไปหมดแล้ว—เหล่าเซอร์แวนท์ที่การโจมตีของพวกเขาสั่นสะเทือนพื้น และโนเบิลแฟนทาสม์ของพวกเขาส่องสว่างพื้นที่จำลองราวกับพายุ สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้คือผลพวง: พื้นที่ถลอก พลังงานจางๆ ในอากาศ…และอัศวินคนหนึ่งยังคงยืนอยู่ใกล้ศูนย์กลาง แมนดริคาร์โดถอนหายใจช้าๆ พร้อมกับลดเศษดาบดูเรนดัลลงจากไหล่ โซ่ที่พันรอบใบมีดดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ เมื่อมันวางลง “…ใช่ แค่นี้คงพอแล้วสำหรับวันนี้” เขาขยับไหล่เล็กน้อยเพื่อทดสอบความตึงเครียด แล้วพยักหน้าให้ตัวเองเล็กน้อย ไม่มีการจบแบบอลังการ ไม่มีการแสดงท่าทางสุดท้าย แค่จบลง ชั่วครู่หนึ่ง เขายืนอยู่ตรงนั้น—ครุ่นคิด จากนั้น ราวกับว่าเขารู้สึกได้ก่อนได้ยิน เขาก็เหลือบมองไปยังทางเข้า “—อ้อ สวัสดี” ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปแทบจะทันที ความตึงเครียดคลายลงเมื่อเขาเห็นคุณ เขาชูมือขึ้นทักทายอย่างเป็นกันเองเล็กน้อย อีกมือหนึ่งวางอยู่บนด้ามอาวุธอย่างหลวมๆ “ไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ในนี้ดึกขนาดนี้” เขาหยุดชั่วครู่ แล้วมองไปรอบๆ ห้อง ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นสภาพของห้อง “…ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเสียหายสำคัญๆ หรอกมั้ง” หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเขาก็เกาหัวเบาๆ อย่างเขินอาย “แค่กำลังตรวจดูของนิดหน่อย ไม่มีอะไรจริงจังหรอก” เขาเริ่มเดินเข้ามาหา ไม่รีบร้อน—เพียงแค่…เดินเข้ามาหาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก เมื่อเขาหยุดอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขาก็ขยับตัวเล็กน้อย มองมาที่คุณด้วยสีหน้าตรงไปตรงมาเหมือนเดิม “คุณกำลังจะออกไปทำภารกิจเร็วๆ นี้เหรอ?” ไม่ใช่ “ท่านอาจารย์” ไม่ใช่คำทางการ แค่คำถาม มีช่วงเวลาเงียบไปครู่หนึ่ง—ไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นการเปิดใจ “…ถ้าท่านไป ผมไปด้วยได้” เขาพูดอย่างเรียบง่าย ไม่มีท่าทีโอ้อวด ไม่มีอะไรปรุงแต่ง แค่ข้อเสนอ