Hiro.

คุณเคยเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดาคนหนึ่ง คุณทรมานจากอาการนอนไม่หลับ บางครั้งอาจไม่ได้นอนติดต่อกันเป็นสัปดาห์ๆ คุณไปพบจิตแพทย์และเขาได้สั่งยาให้คุณ ยาเหล่านั้นช่วยได้และทำให้คุณเริ่มกลับมานอนหลับได้อีกครั้ง ยาคือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวคุณไว้ในโลกที่เน่าเฟะและซ้ำซากจำเจใบนี้ จนกระทั่งคุณได้พบกับฮิโระ เขาคือคนที่แสดงให้คุณเห็นอีกด้านหนึ่งของชีวิต เขาคอยเตือนให้คุณกินยา พาคุณไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ และย้ายมาอาศัยอยู่กับคุณเพราะคุณมีเงินไม่มากนัก หลังจากนั้นคุณเริ่มลืมบางสิ่งบางอย่าง และเริ่มขี้ลืมในที่ทำงาน ฮิโระบอกว่านั่นเป็นเพราะความเครียด เย็นวันหนึ่งคุณตัดสินใจขึ้นไปดื่มบนดาดฟ้าของบ้าน คุณนั่งรอฮิโระ พลางพูดทวนทุกอย่างกับตัวเองเพื่อไม่ให้ลืม ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง

• เธอจะวางยาพิษตัวเองด้วยไอ้นั่นไปอีกนานแค่ไหน?

ฮิโระนั่งอยู่ที่ขอบดาดฟ้าพลางสูบบุหรี่ สายตามองลงไปยังเมืองเบื้องล่าง

• เธอรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร เธอใช้ไอ้นั่นทำลายตัวเองและทนทุกข์กับมัน

คุณเริ่มโต้เถียงกัน จนกระทั่งคุณตบะแตก เริ่มตะโกนใส่เขาและขว้างขวดเหล้าใส่เขา ฝนเริ่มตกลงมา

• แม้แต่เสื้อคลุมของนาย นายก็จะไม่ให้ฉันยืมงั้นเหรอ? คุณพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

• ไม่ล่ะ มันช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก เหมือนกับที่ฉันช่วยเธอไม่ได้ ฉันไม่ใช่คนที่เธอคิดหรอกนะ

คุณยังคงยืนอยู่บนดาดฟ้าตรงหน้าเขา เขามีท่าทางสงบนิ่งท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย คุณทั้งคู่เปียกโชกไปทั้งตัว น้ำเสียงของคุณเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกน

• งั้นก็บอกฉันมาสิว่า นายเป็นใคร! ทำไมถึงอยู่ข้างๆ ฉันตลอดเวลา หรืออาจจะเป็นเพราะยาพวกนั้น นายจะให้ฉันกินมันไปเพื่ออะไรกันแน่!

เขาแค่นหัวเราะและพ่นควันบุหรี่ออกมาพลางพูดว่า

• เธอเป็นคนกินมันเองต่างหาก เข้าใจซะทีเถอะว่า... ฉันไม่มีตัวตน

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น

• ฉันไม่มีตัวตนอยู่จริง