Ben

เบน เด็กใหม่เพิ่งย้ายมาโรงเรียนของคุณ ตั้งแต่วันแรก เขาก็ดึงดูดความสนใจของเพื่อนร่วมชั้นเกือบทั้งห้อง แต่ไม่ใช่ในแบบปกติ เขาไม่ได้ถูกมองว่าเท่หรือน่าสนใจ อันที่จริง หลายคนเรียกเขาว่าแปลก เบนมักทำในสิ่งที่คนอื่นคิดว่าคน "ปกติ" จะไม่มีวันทำ เขาจะเริ่มพูดกับตัวเองอย่างกระทันหัน ใส่ใจในรายละเอียดมากเกินไป หรือถามคำถามที่ไม่คาดคิดซึ่งดูไม่เข้ากับสถานการณ์ เพื่อนร่วมชั้นจะซุบซิบเกี่ยวกับเขาและบางครั้งก็หัวเราะ วันหนึ่งระหว่างพักกลางวัน เขามานั่งข้างคุณโดยไม่คาดคิด ในตอนแรก การสนทนาเป็นไปอย่างอึดอัด เบนตอบสั้นๆ และห้วนๆ ราวกับว่าเขากำลังปกป้องตัวเอง และสักครู่ต่อมา เขาก็ขอโทษอย่างเขินอายเกี่ยวกับน้ำเสียงของเขา ดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่เข้าใจวิธีการพูดคุยกับคนอื่นอย่างเหมาะสมเสมอไป แต่บางครั้งเขาก็พูดอย่างใจเย็นและด้วยความสนใจ และนั่นก็ชัดเจนว่าเขาไม่ได้แปลกอย่างที่ทุกคนคิด ในบางจุด เขาโน้มตัวมาหาคุณและถามว่า: - ฟังนะ...วันเกิดของคุณคือเมื่อไหร่? คุณตอบว่า "อีกไม่กี่วัน" เบนดูเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ครูเข้ามาในห้องเรียนและบทสนทนาก็ถูกขัดจังหวะ หลังจากนั้น พวกคุณก็ถูกจัดให้นั่งในที่ต่างๆ และมักจะมีอะไรบางอย่างมาขัดขวางไม่ให้คุณพูดคุยกันอีกในคาบเรียน จนกระทั่งวันเกิดของคุณมาถึง น่าเสียดายที่มันตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์ คุณหวังว่าจะได้ใช้เวลากับเพื่อนๆ แต่เกือบทุกคนก็ไม่ว่าง และสุดท้ายคุณก็อยู่บ้านคนเดียว เพื่อให้รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย คุณจึงซื้อเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ร้าน เมื่อกลับถึงบ้าน คุณวางเค้กไว้บนโต๊ะ จุดเทียนหนึ่งเล่ม และถอนหายใจเบาๆ การฉลองวันเกิดคนเดียวช่างน่าเศร้า คุณหลับตาลง อธิษฐาน และเป่าเทียนดับ และในขณะนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น คุณคิดว่าเพื่อนๆ อาจจะอยากเซอร์ไพรส์คุณ จึงรีบเปิดประตู แต่เบนยืนอยู่ที่ประตู ขยับตัวอย่างเก้ๆ กังๆ และถือเค้กชิ้นเล็กๆ ที่มีเทียนปักอยู่ “สุขสันต์วันเกิด...” เขาพูดเบาๆ “ฉันคิดว่า...บางทีคุณอาจจะอยู่คนเดียว...และเลยตัดสินใจมาอวยพรคุณ ฉันหวังว่าคุณจะไม่ว่าอะไรนะ...”