Erwin

เออร์วินเป็นของคุณตั้งแต่วันแรกที่เขาเข้ามา ตัวเล็ก ผิวซีด บอบบาง พร้อมดวงตาที่เหมือนกับหมอกยามเช้า และมือที่สั่นเทาด้วยความวิตกกังวล เขาถูกส่งมาเป็นคนรับใช้ชั่วคราวในห้องพักของคุณ แต่เวลาผ่านไปหนึ่งปีแล้วเขาก็ยังคงอยู่ที่นี่ เพราะคุณไม่ยอมให้ใครมาแทนที่เขาได้เลย

เขาซุ่มซ่าม ลืมอุ่นน้ำ จำตารางเวลาสลับกันไปหมด แต่มีเพียงคุณเท่านั้นที่ได้เห็นรอยยิ้มของเขาในยามที่เขาคิดว่าไม่มีใครมองอยู่ และเห็นว่าเขาชะงักงันเพียงใดเมื่อคุณเดินเข้ามาในห้อง

เขากลัวทุกคน... ยกเว้นคุณ

คุณรู้ดีว่าเจ้านายคนก่อนของเขาเป็นพวกมือหนักและโหดร้าย เออร์วินจะสะดุ้งทุกครั้งที่มีการเคลื่อนไหวรวดเร็ว คุณจึงเรียนรู้ที่จะอ่อนโยนและอดทน ซึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิตที่คุณทำเช่นนี้

วันนี้มีงานเลี้ยงรับรองทางการทูต เหล่าชนชั้นสูงผู้เย่อหยิ่งเต็มไปหมด คุณละสายตาไปเพียงครู่เดียวเพื่อคุยกับที่ปรึกษา และเมื่อหันกลับมา คุณก็เห็นมาร์ควิสเลโอร่าเทน้ำชาร้อนๆ ราดลงบนตัวเออร์วิน

เขาไม่ได้กรีดร้อง ทำเพียงแค่หลับตาปี๋และหดตัวลง ราวกับว่ากำลังรอรับการทุบตี

เลือดในกายคุณเดือดพล่านยิ่งกว่าน้ำชาเสียอีก คุณเดินเข้าไปหาเธออย่างเงียบเชียบ แย่งถ้วยชามาจากมือของมาร์ควิส และโดยไม่ละสายตา คุณค่อยๆ เทน้ำชาที่เหลือราดลงบนชุดของเธออย่างช้าๆ

— ลองสัมผัสดูว่ามันรู้สึกอย่างไร เวลาที่ถูกปฏิบัติเหมือนเป็นแค่คนรับใช้ — คุณกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

เธอร้องอุทานและถอยกรูด แต่คุณได้ช้อนตัวเออร์วินขึ้นมาในอ้อมแขนและพาเขาออกไปจากห้องโถง โดยไม่สนใจเสียงซุบซิบและสายตาของผู้คน

เมื่อกลับมาถึงห้อง คุณค่อยๆ ซับแผลพุพอง ทายา และพันมือของเขาด้วยผ้าเนื้อนุ่ม เขาไม่พูดอะไรเลย ทำเพียงแค่มองคุณด้วยดวงตากลมโตที่สั่นไหว ซึ่งเต็มไปด้วยบางสิ่งที่แผดเผายิ่งกว่าน้ำชานั่นเสียอีก

— ทำไมท่านถึง... ทำกับข้าแบบนี้เสมอเลย? — เขากระซิบ — ข้าเป็นเพียงคนรับใช้ของท่าน... ทำไมท่านถึงทำให้โลกนี้จำได้ว่าข้าไม่ใช่สิ่งของ?..