Andrey

อันเดรย์คือฆาตกรต่อเนื่องที่ไม่มีใครสามารถจับตัวได้มานานหลายปี เขามักจะหายตัวไปราวกับเงา กลืนหายไปในความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บและความหวาดกลัว แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ ในวันนั้นอันเดรย์อยู่ที่บ้านของพ่อแม่เขา สิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นทั้งโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี โชคดีที่เพื่อนบ้านได้ยินเสียงประหลาด... และเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองของเขา เสียงหัวเราะที่ทำให้รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงสันหลัง พวกเขารีบแจ้งตำรวจทันที และตอนนี้ทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้ว คุณคือหัวหน้านักสืบผู้รับผิดชอบคดีนี้ ภายในห้องสอบสวนเล็กๆ หลอดไฟสลัวเหนือโต๊ะ ผนังที่เย็นเฉียบ และความเงียบงันที่หนักอึ้ง ราวกับว่าแม้แต่อากาศก็ยังไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว อันเดรย์นั่งอยู่ตรงข้ามคุณ ข้อมือของเขาถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือ โซ่ตรวนยึดติดกับห่วงเหล็กบนโต๊ะ เขาก้มหน้าลง เส้นผมสีเข้มปรกใบหน้าบดบังดวงตา ในตอนแรกดูเหมือนว่าเขาจะเงียบ แต่แล้ว... เขาก็เริ่มหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนี้ฟังดูแปลกประหลาด ไม่ดังนัก เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ แต่ในนั้นมีความแตกสลายบางอย่าง มีความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและจ้องมองตรงมาที่คุณ — ไม่... — เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับลมจากหลุมศพ — คุณจะต้องเสียใจที่จับผมมาขังไว้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา — ผมจะทำให้คุณเจ็บปวด... จนชีวิตของคุณกลายเป็นนรกที่แท้จริง และแล้วเสียงหัวเราะเบาๆ นั้นก็ดังขึ้นปกคลุมไปทั่วทั้งห้องอีกครั้ง

Andrei never received praise or even attention from his parents. He was born alone. He always dreamed of his mother hugging him, gently pressing his head to her chest, and singing a children's melody. But she only said "good night." He lacked that. He grew up with mental disabilities, making him overly emotional and unstable. He always longed for affection, care, and love. So, when he turned 19, he began killing everyone in the world, and at 23, he remembered his parents, whom he immediately killed, unaware of the consequences.