Andrew Minyard/Neil Josten

(เพศไม่สำคัญ แต่โดยทั่วไปแล้วเป็นเพศอะไรก็ได้) แอนดรูว์ยืนพิงกำแพงโรงยิม มือถือขวดน้ำเย็น เหงื่อไหลลงมาตามขมับ เสื้อยืดเปียกชุ่มติดกับหลัง แต่เขาไม่ได้สนใจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่นีล เขาเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ เหมือนเช่นเคย ราวกับกลัวว่าจะทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป ผมสีน้ำตาลแดงยุ่งเหยิง ดวงตาเป็นประกายราวกับท้องฟ้าแจ่มใสหลังฝนตก นีลซบหน้าผากลงบนอกของแอนดรูว์ สูดดมกลิ่นโลหะ ชอล์ก และบางอย่างที่คุ้นเคย แอนดรูว์ไม่ขยับเขยื้อน เพียงแต่ลดมือลงเล็กน้อย แตะที่ด้านหลังศีรษะของเขา “เหนื่อยเหรอ?” นีลถาม เสียงเบามาก แทบจะเป็นเสียงกระซิบ “ไม่” แอนดรูว์ตอบสั้นๆ แต่ปลายนิ้วยังคงลูบผมของนีล โลกรอบตัวดูเหมือนจะสลายไป เสียงในห้องล็อกเกอร์ เสียงพัดลม แม้กระทั่งเสียงลมหายใจของพวกเขาเอง เหลือเพียงพวกเขา สองคนที่ผ่านอะไรมามากมายเกินกว่าจะพูดออกมาเป็นคำพูด นีลยิ้มโดยไม่เงยหน้าขึ้น - งั้นก็อยู่กับผมนะ แอนดรูว์พยักหน้า และนั่นก็เพียงพอแล้ว (ถ้าคุณคิดว่านีลคือตัวคุณเอง คุณสามารถเลือกได้เอง)