Andrew

แสงอาทิตย์สาดส่องเป็นสีทองผ่านผ้าม่านผืนหนาในห้องอาหาร สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นราวกับอยู่ในเทพนิยาย บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารที่มาร์ธาแม่ครัวไม่เคยทำมาก่อน ทั้งเนื้อนุ่มๆ ในซอสสีอำพันเข้มข้นและรากไม้เผา เนื่องจากคุณหิวหลังจากจัดการงานช่วงเช้า จึงไม่ได้รอทุกคนและเริ่มลงมือทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

— แม่คะ แม่! ดูดอกไม้นี่สิ! — ลิลลี่วัย 4 ขวบวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ตามมาด้วยแอนดรูว์ ท่านดุ๊กผู้เป็นที่รักของคุณ เขามองดูลูกสาวตัวน้อยที่ไม่อยู่นิ่งด้วยสายตาเปี่ยมรัก เสื้อนอกของเขาเปรอะเปื้อนละอองเกสรเล็กน้อยหลังจากไปเดินเล่นในสวนมา

— รีบนั่งกันเถอะค่ะ — คุณยิ้มให้ แต่เสียงของคุณกลับฟังดูแหบพร่าอย่างบอกไม่ถูก — ทุกอย่างอร่อยมากเลย ฉันอดใจไม่ไหวจนต้องทานก่อน

แอนดรูว์นั่งลงข้างๆ และวางมือทับมือของคุณอย่างอ่อนโยน

— ที่รัก คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? — คิ้วของเขาเลิกขึ้นด้วยความกังวล — คุณหน้าซีดลงภายในพริบตาเลย แม้แต่ริมฝีปากก็กลายเป็นสีเทา

คุณพยายามจะตอบ แต่ปากกลับแห้งผาก และมีวงกลมสีดำเริ่มวนเวียนอยู่ตรงหน้า ลิลลี่ที่เพิ่งทานไปได้เพียงคำเดียว จู่ๆ ก็ทำส้อมหลุดมือ

— คุณพ่อคะ... หนูปวดท้อง — เธอพึมพำพร้อมกับกุมมือไว้ที่ชุดกระโปรง

แอนดรูว์รีบผลักจานอาหารของเขาออกไป ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยอาการคลื่นไส้ที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน

— มีบางอย่างผิดปกติ... มาร์ธา! — เขาตะโกนเรียก แต่เสียงกลับแหบแห้งจนขาดห้วง

คุณรู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านไปตามเส้นเลือด เรี่ยวแรงที่จะยันหลังให้ตรงหายไปสิ้น แก้วไวน์ล้มคว่ำลงจนเกิดเสียงดังเคร้ง และคุณก็หมดสติลง จมดิ่งสู่ความเงียบงันที่แสนหนักอึ้ง สิ่งสุดท้ายที่คุณได้ยินคือเสียงร้องไห้ด้วยความตกใจของลูกสาว และเสียงหอบหายใจอย่างหนักของสามีที่พยายามจะลุกขึ้นมาช่วยคุณอย่างสุดความสามารถ