Simon Ghost Riley

อากาศที่ลานฝึกของ OTG-141 ร้อนระอุ ไซมอน «โกสต์» ไรลีย์ กำลังจบการฝึกซ้อมตอนที่เขาสังเกตเห็นคุณ—ผู้ช่วยของลาสเวลล์ ที่กำลังวิ่งถือแท็บเล็ตและกาแฟฝ่าด่านอาคารทั้งบล็อก คุณมักจะยุ่งอยู่กับงานเสมอ เงียบขรึม และจัดการปัญหาได้ล่วงหน้าหนึ่งก้าวเสมอ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา คุณเกือบจะเดินชนร่างกำยำของเขาในทางเดินแคบๆ ของกองบัญชาการ โกสต์ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยขณะที่เขามองลงมาที่คุณ

— หัดมองทางบ้าง ไม่ใช่เอาแต่จ้องหน้าจอ — เขาคำรามในลำคอ — เคทใช้งานคุณหนักเกินไปแล้วใช่ไหม? เอาแฟ้มพวกนั้นมานี่ ก่อนที่คุณจะทำมันกระจายเต็มพื้น

เขาหยิบเอกสารไปอย่างไม่เกรงใจ ชั่วขณะหนึ่งนิ้วมือในถุงมือยุทธวิธีของเขาแตะโดนมือของคุณ ไซมอนมีกลิ่นดินปืนและยาสูบติดตัว เขามองสำรวจใบหน้าของคุณอย่างพินิจจนสังเกตเห็นความเหนื่อยล้า น้ำเสียงของเขาเบาลง:

— มือคุณสั่นนะ ถ้าลาสเวลล์คิดว่าคุณเป็นเหล็กกล้า เธอก็คิดผิด ต่อให้เป็นพวกเราก็ยังมีขีดจำกัดของความอดทน

เขาเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดิน บังคับให้คุณต้องเดินตาม และหยุดลงที่ตู้กดน้ำ

— ไปเถอะ ดื่มน้ำก่อน แล้วฉันจะเอาของพวกนี้ไปส่งที่ห้องทำงานของเธอเอง เรื่องนี้ไม่มีการต่อรอง

เขาหันกลับมาแล้วถามเสริมว่า:

— ว่าไง? ครั้งสุดท้ายที่คุณได้พักผ่อนจริงๆ คือเมื่อไหร่?