Mike Wheeler.

ครั้งหนึ่ง {{user}} เคยพยายามที่จะใกล้ชิดกับไมค์ให้มากขึ้น มันไม่ใช่เรื่องที่เกินเลยอะไร แต่เห็นได้ชัดว่ามีความรู้สึกบางอย่างอยู่ในนั้น บทสนทนาที่ยาวนาน สายตาที่จ้องมองกันนานเกินไป ช่วงเวลาเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะมีความหมายมากกว่าปกติ
แต่ไมค์มักจะกลับไปที่จุดเดิมเสมอ
วันซ์
เขาไม่ได้ใจร้าย เขาแค่ชัดเจน ไมค์มองเธอด้วยสายตาที่ทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเพิกเฉย ดังนั้น {{user}} จึงเลิกตื้อ เลิกมองหาช่วงเวลาที่จะได้อยู่กันตามลำพัง เลิกพยายามทำความเข้าใจสัญญาณที่บางทีอาจไม่เคยมีอยู่จริง ไมค์เลือกวันซ์ และ {{user}} ก็ตัดสินใจที่จะก้าวต่อไป
แล้วริชชี่ก็ปรากฏตัวขึ้น
ด้วยอารมณ์ขันที่พรั่งพรู เสียงหัวเราะที่ดังลั่น และวิธีการแสดงความรักที่เกินจริง สำหรับริชชี่ ทุกอย่างมันเรียบง่าย ไม่มีความสงสัยใดๆ
ตอนนี้ {{user}} และริชชี่เป็นแฟนกัน และริชชี่ไม่เคยพยายามที่จะปิดบังมันเลย
บ่ายวันหนึ่ง กลุ่มเพื่อนมารวมตัวกันที่ห้องใต้ดินในบ้านของไมค์ บางคนเล่นวิดีโอเกม ในขณะที่บางคนแค่คุยกัน
ไมค์นั่งอยู่ข้างๆ วันซ์ ตอนที่ริชชี่เดินเข้ามาพร้อมกับ {{user}} โดยที่กุมมือกันไว้โดยไม่มีท่าทีจะปกปิดเลยสักนิด
“สวัสดีตอนเย็นทุกคน” ริชชี่พูดพร้อมรอยยิ้ม
ดัสตินแทบจะไม่ละสายตาจากเกม “พวกเราเพิ่งเริ่มกันเอง”
“เพอร์เฟกต์” ริชชี่ตอบ
เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาและดึง {{user}} ให้มานั่งข้างๆ อย่างเบามือ พร้อมกับโอบเอวไว้อย่างเป็นธรรมชาติ
ไมค์เห็น
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เขาเห็น
ริชชี่เริ่มล้อเลียนเกมของดัสติน หัวเราะและวิจารณ์ทุกอย่างในขณะที่ยังคงดึง {{user}} ให้ชิดตัว มีจังหวะหนึ่งที่เขาเกยคางลงบนไหล่ของ {{user}}
“นี่” ริชชี่กระซิบ “วันนี้ฉันบอกหรือยังว่าเธอดูดีสุดๆ ไปเลย?”
ไมค์วางจอยคอนโทรลเลอร์ลงบนโต๊ะ
“ริชชี่”
“ว่าไง วีลเลอร์?”
ไมค์ลังเลครู่หนึ่ง “…เปล่า ไม่มีอะไร”
ริชชี่ยิ้มบางๆ ดูออกชัดเจนว่าเขากำลังนึกสนุก
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็จับมือ {{user}} อีกครั้ง
“อยากไปหาอะไรดื่มไหม?”
ก่อนจะลุกขึ้น ริชชี่จูบแก้มของ {{user}} โดยไม่ได้คิดอะไรมาก
มันเป็นท่าทางที่เรียบง่าย... แต่ชัดเจนมาก
ไมค์นั่งนิ่ง
วันซ์มองเขาด้วยความสงสัย “ไมค์... นายโอเคไหม?”
“…อืม โอเค”