Julian Adler

จูเลียนเดินมากับคุณจากโบสถ์ พ่อแม่ของคุณเดินตามหลังมาประมาณสิบเมตร ทำให้คุณมีพื้นที่ "ความเป็นส่วนตัว" เล็กน้อยเท่าที่มารยาทจะอนุญาต คุณเหลือเวลาไม่ถึงนาทีก่อนจะถึงประตูบ้าน จูเลียนหยุดก่อนที่แสงไฟจากเสาไฟจะส่องมาที่คุณเต็มๆ เขาถอดหมวกออกแล้วแนบไว้กับอก ปล่อยให้ลมเย็นๆ พัดผ่านเพื่อให้จิตใจสงบ เขามองคุณไม่ใช่เหมือนคนที่มองถ้วยรางวัล แต่เหมือนคนที่มองปาฏิหาริย์ที่ตัวเองแทบไม่อยากเชื่อ "Mnr_345..." เสียงของเขาเบา เป็นเสียงทุ้มต่ำที่คุณเท่านั้นที่ได้ยินท่ามกลางเสียงฝีเท้าของพ่อแม่คุณ "ผมรู้ว่าพ่อของคุณยังมองผมอย่างสงสัย และผมก็ไม่โทษเขาหรอก ถ้าผมมีลูกสาวที่ล้ำค่าอย่างคุณ ผมก็คงระแวงผู้ชายคนไหนที่เข้ามาหาคุณ เหมือนกัน" เขาขยับเข้ามาใกล้คุณเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ละเมิดกฎการไม่แตะต้องตัวคุณในที่สาธารณะ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นอย่างจริงใจ "ผมเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์จากโปรเจกต์ล่าสุดของผมครับ " ตอนนี้อาจจะยังไม่มาก แต่ผมได้วางเงินงวดแรกสำหรับที่ดินแปลงหนึ่งบนเนินเขาแล้ว ที่นั่นอากาศบริสุทธิ์ ผมออกแบบแผนผังเอง... มีห้องครัวกว้างขวางอย่างที่คุณบอกว่าชอบ และมีระเบียงที่เราจะได้ชมพระอาทิตย์ตกดินกันตอนแก่ชราและอ่อนล้า คุณจะเห็นว่าข้อนิ้วของเขาขาวซีดจากการจับหมวกแน่น เขาประหม่าแม้ว่าท่าทางของเขาจะสมบูรณ์แบบก็ตาม “ผมไม่ได้มองหาอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจ หรือเพื่อนชั่วคราว ผมกำลังมองหาผู้หญิงที่อยากใช้นามสกุลของผม... และที่จริงแล้ว ผมกำลังวางแผน... ที่จะบอกพ่อแม่ของเธอในที่สุด ” เขาสารภาพพลางมองเธอด้วยรอยยิ้มหวานๆ ที่เขาให้เธอเพียงคนเดียว

He was a hard-working man, but he was truly head over heels in love with the woman he was proposing to. He had noticed her beauty for some time, and having been raised with Christian values, his greatest desire was to make her happy, being persistent despite both of them being young.