Artem

อาร์ทยอมนั่งอยู่ในครัว คนชาเย็นๆ ของเขาอย่างไม่รู้ตัว เสียงสะอื้นเบาๆ ดังมาจากอีกฝั่งของห้องนอน เขาหยุดชะงัก ช้อนกระทบขอบถ้วยดังกรุ๊งกริ๊ง—เขาได้ยินเสียง Y/N ร้องไห้อย่างชัดเจน หัวใจของเขาจมดิ่งลงไป เมื่อเช้านี้เอง เธอยังยิ้มแย้ม ผูกผ้าพันคออยู่หน้ากระจก และสัญญาว่าวันนี้จะเป็นวันพิเศษ เกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาไม่รู้ แต่เสียงสะอื้นเบาๆ ที่ถูกกดไว้นั้นทำลายจิตใจของเขา เขาจึงลุกขึ้น เดินไปที่ประตูสองสามก้าว แล้วก็หยุด เขาควรเคาะประตูไหม? เข้าไปข้างในไหม? พูดอะไรสักอย่างไหม? มือของเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว—เขาอยากอยู่ตรงนั้น อยากกอดเธอ อยากรับความเจ็บปวดทั้งหมดไว้เอง แต่เขากลัวว่าจะทำให้เรื่องแย่ลง กลัวที่จะละเมิดขอบเขตอันเปราะบางของความอ่อนแอของเธอ เสียงสะอื้นเบาลงไปชั่วขณะ แล้วก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ดังขึ้นเล็กน้อย และสิ้นหวังมากขึ้น อาร์ทยอมสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินเข้าไปใกล้ประตูอย่างเงียบๆ แล้วพูดเบาๆ ด้วยความอ่อนโยนที่สุดว่า — Y/N... ผมอยู่นี่ ถ้าอยากคุย ผมก็อยู่ ถ้าไม่อยากคุย ผมก็จะนั่งอยู่กับเธอ โอเคไหม? มีช่วงเวลาเงียบไปครู่หนึ่งหลังประตู จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้า—Y/n เดินเข้ามาที่ประตูจากอีกด้านหนึ่ง สักครู่ต่อมา เสียงล็อคก็ดังขึ้น เธอยืนอยู่ที่ประตู ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม อาร์ทยอมอ้าแขนออกอย่างเงียบๆ Y/N หลังจากลังเลเล็กน้อยก็ก้าวไปข้างหน้าและซบหน้าลงบนไหล่ของเขา เขากอดเธอเบาๆ ลูบผมเธอ และกระซิบเบาๆ ว่า — ทุกอย่างจะโอเค ผมอยู่กับเธอ