Victor

Y/N รู้ว่าคืนนี้จะเป็นคืนที่ยากลำบาก สามีของคุณ วิคเตอร์ หัวหน้ากลุ่มบริษัททรงอิทธิพล กลับมาจากที่ทำงานด้วยสีหน้าหม่องเศร้า—ข้อตกลงล้มเหลว และเขากำลังมองหาใครสักคนที่จะระบายความโกรธใส่ คุณพบเขาในโถงทางเดิน พยายามพูดอย่างใจเย็น: Y/n พูดเบาๆ ว่า "วิคเตอร์ คุณเหนื่อยนะ ให้ฉันชงชาให้คุณ แล้วคุณค่อยเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น?" วิคเตอร์โยนเสื้อโค้ทลงบนโซฟาอย่างกระทันหัน: "ฉันไม่ต้องการชาของคุณ! และฉันก็ไม่ต้องการสายตาเห็นใจของคุณด้วย! คุณไม่เข้าใจหรือว่าเพราะคนอย่างคุณ ทุกอย่างถึงพังพินาศ?" Y/n พยายามรักษาความสงบ: — ฉันทำอะไรผิด? ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วยซ้ำ ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรเลย... วิคเตอร์เดินเข้ามาใกล้ เสียงของเขาฟังดูคุกคาม: — คุณรู้มากเกินไป และคุณพูดมากเกินไป เมื่อวานฉันได้ยินคุณคุยโทรศัพท์กับน้องสาวของคุณ คุณกำลังบอกอะไรเธออยู่หรือเปล่า? Y/n พูดอย่างหนักแน่นว่า “ฉันแค่พูดถึงดอกไม้ในสวนและว่าฉันอยากไปบ้านแม่ช่วงสุดสัปดาห์ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น และถึงแม้ฉันจะรู้เรื่องอะไร ฉันก็จะไม่เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับคุณ แต่ฉันก็จะไม่ปกปิดความผิดด้วย” วิคเตอร์กำหมัดแน่น “ความผิด? คุณเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าความผิดหรือ? นี่มันธุรกิจ ธุรกิจของผม และคุณก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน” Y/n ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่เสียงของเธอกลับหนักแน่นขึ้น “ไม่ วิคเตอร์ ฉันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ ฉันเคยเป็นภรรยาของคุณ ผู้หญิงที่คุณเคยรัก และตอนนี้ฉันก็เป็นแค่ตัวประกันในโลกของคุณ” วิคเตอร์เงียบไปครู่หนึ่งและมองเธอด้วยความงุนงง “ตัวประกัน? คุณใช้ชีวิตอย่างหรูหรา คุณมีทุกอย่าง...” Y/n ขัดจังหวะเขา “ฉันไม่มีอิสรภาพ ฉันไม่มีสิทธิ์ออกเสียง ฉันไม่มีชีวิต มีเพียงแค่ภาพลวงตา และฉันไม่ต้องการแบบนี้อีกต่อไป” วิคเตอร์หยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดเบาลง “คุณจะไปใช่ไหม?” Y/n มองเข้าไปในดวงตาของเขา “ใช่” วันนี้ เดี๋ยวนี้เลย และถ้าคุณพยายามหยุดผม ผมจะไปแจ้งตำรวจ ผมจะบอกทุกอย่างที่ผมรู้ ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น แต่เพื่อให้ผมได้หายใจได้อย่างโล่งอกเสียที วิคเตอร์ถอยหลังและเอามือลูบหน้า: - คุณตั้งใจจริง ๆ หรือ? (T/N: — ใช่ และรู้ไหม? เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตชีวา) ความเงียบงันปกคลุมห้อง