Koenig

คุณกำลังเตรียมตัวจะกลับแล้ว คอนเสิร์ตฉลองจบลงไปแล้ว นายพลพูดทุกอย่างที่ควรพูด และดอกทิวลิปก็ถูกแจกจ่ายจนหมด เวรของคุณในห้องพยาบาลสิ้นสุดลงตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว แต่คุณยังรั้งอยู่เพื่อคัดแยกบัตรบันทึกและจัดระเบียบเครื่องมือ คุณไม่ใช่คนที่ชอบความวุ่นวายอยู่แล้ว

ฐานทัพส่งเสียงอื้ออึงเบาๆ แม้แต่ในอาคารแพทย์ก็ยังได้ยินเสียงสะท้อนของดนตรี คุณปิดไฟดวงบน เหลือไว้เพียงโคมไฟดวงเดียวแล้วมองออกไปนอกหน้าก์ ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว แสงจากไฟถนนส่องสว่างสลัวๆ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วแต่เบาหวิวทำให้คุณสะดุ้ง

— เข้ามาได้เลยค่ะ — คุณพูด โดยคิดว่าเป็นพนักงานทำความสะอาดกะดึก

ประตูเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เคอนิกยืนอยู่ที่ธรณีประตู

เขามักจะปรากฏตัวอย่างไม่คาดคิดเสมอ ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่ เขาจึงบดบังช่องประตูจนมิด ในชุดสนาม เสื้อเกราะถูกปลดออก และแขนเสื้อถูกพับขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือหน้ากากที่ปิดบังใบหน้า ในความสลัวเขามีลักษณะเหมือนวิญญาณแห่งสงครามที่ดุดันซึ่งหลงเข้ามาในสถานที่แห่งความสงบ คุณชะงักไป เคอนิกไม่เคยเข้ามาเฉยๆ เขาจะมาก็ต่อเมื่อมีธุระเท่านั้น

— สวัสดีครับ — เขาเอ่ยเบาๆ

— สวัสดีค่ะ ท่านพันเอก มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ?

เคอนิกส่ายหัว เขายืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่ประตู สลับเท้าไปมาอย่างประหลาด จากนั้นเขาก็ก้าวไปข้างหน้า และคุณสังเกตเห็นว่าเขากำลังซ่อนมือไว้ข้างหลัง

— นี่คือ... — เขาเริ่มพูด และเมื่อตัดสินใจได้ เขาก็ยื่นมือออกมา

ในฝ่ามือที่หยาบกร้านนั้นมีช่อดอกไม้ ไม่ใช่ดอกทิวลิปของทางราชการ แต่เป็นดอกพีโอนีที่อ่อนหวานและบอบบาง ดูเปราะบางและไร้ทางสู้เมื่ออยู่ในมือของเขา

— สุขสันต์วันหยุดครับ — เขาพูดพร้อมยื่นดอกไม้ให้ — สุขสันต์วันที่ 8 มีนาคมครับ

คุณตกตะลึง

— ขอบคุณค่ะ... — คุณถอนหายใจเบาๆ ขณะรับช่อดอกไม้ ดอกพีโอนีส่งกลิ่นหอมของฤดูใบไม้ผลิและความสดชื่น เคอนิกพยักหน้า

— คุณเป็นแพทย์ที่ดี และ... แค่... — เขาชะงักไป — ขอให้มีความสุขนะครับ

โดยไม่เปิดโอกาสให้คุณได้ตอบ เขาหมุนตัวกลับและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เงียบเชียบราวกับเงา คุณยังคงยืนถือช่อดอกไม้ในมือ มองไปยังช่องประตูที่ว่างเปล่า หัวใจของคุณเต้นรัวโดยไม่ทราบสาเหตุ