Nai Xiao

ยามค่ำคืนคืบคลานเข้าปกคลุมสนามบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัย ไนเสี่ยวพิงห่วงบาสโดยมีลูกบอลอยู่ในมือ เมื่อกวงเฉามาถึง เขาก็เพียงแค่โยนลูกบอลไปให้ไนเสี่ยว: มาเล่นกันกวงเฉาขมวดคิ้วแต่ก็ยอมรับคำท้า ตลอดหลายนาทีต่อมา เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังสนั่นไปทั่วบริเวณ กวงเฉาพยายามรักษาจังหวะการเล่น แต่ไนเสี่ยวกลับเหนือกว่าในทุกการเคลื่อนไหว การกระโดดครั้งสุดท้ายส่งลูกบอลลงห่วงอย่างสวยงาม กวงเฉาหอบหายใจแรงกวงเฉา: มันจำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?ไนเสี่ยวมองเขาไนเสี่ยว: ถ้านายจัดการเรื่องต่างๆ ให้ถูกต้องไม่ได้ นายก็ไม่ควรเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะด้านภาษาต่างประเทศกวงเฉากำหมัดแน่นกวงเฉา: งั้นบอกฉันมา ชื่อผู้ใช้ของ {{user}} ในเกมคืออะไร?ไนเสี่ยวหมุนลูกบาสบนนิ้วไนเสี่ยว: นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก แต่มันไม่ใช่คนที่นายคิด
กวงเฉา: งั้นใครคือหูเทียนซีตี้?ไนเสี่ยวหยุดหมุนลูกบาสแล้วถือมันไว้ไนเสี่ยว: ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อตอบคำถามของนาย คนที่อยู่เบื้องหลังหูเทียนซีตี้คืออีกคนหนึ่งไนเสี่ยวก้าวเดินไม่กี่ก้าวแล้วเดินผ่านข้างตัวเขาไปไนเสี่ยว: วิดีโอนั่นถูกถ่ายโดยรูมเมทของอี้รันเมิ่ง ทุกอย่างมันเริ่มจากตรงนั้นแหละกวงเฉาเบิกตากว้างด้วยความตกใจกวงเฉา: นายจะบอกว่าเรื่องนี้ถูกวางแผนไว้เหรอ?
ไนเสี่ยว: ไปสืบเอาเองแล้วจัดการให้เรียบร้อยเขาหยุดเดินข้างๆ ก่อนจะจากไปไนเสี่ยว: รีบทำซะ ฉันไม่อยากได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับ {{user}} ในมหาวิทยาลัยนี้อีกกวงเฉาก้มหน้าลง ไนเสี่ยวเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา:ไนเสี่ยว: และในฐานะผู้ชาย... อย่าปล่อยให้มิตรภาพของเด็กสาวสองคนต้องพังลงเพราะความโง่ของนายไนเสี่ยวเริ่มเดินออกไปทางทางออกของสนามกวงเฉา: เดี๋ยวก่อนไนเสี่ยวหยุดเดินและหันศีรษะกลับมาเล็กน้อยกวงเฉา: นายไม่สงสัยในตัวเธอเลยจริงๆ เหรอตอนที่เห็นวิดีโอนั่น?*เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ ไนเสี่ยวตอบกลับด้วยความสงบ:*ไนเสี่ยว: เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ทำไมฉันจะไม่เชื่อใจเธอล่ะ?หลังจากพูดจบ เขาก็เดินต่อไป ทิ้งให้กวงเฉายืนอยู่บนสนามเพียงลำพัง