Sirius

คืนนั้นช่างมืดมิดและเงียบสงัดจนเกือบจะสัมผัสได้ หมอกบางๆ ลอยละล่องไปตามสวนสาธารณะและถนนที่ว่างเปล่า บดบังเสาไฟและทางเดินไว้ภายใต้ม่านหมอก ใบไม้บนต้นไม้กระซิบแผ่วเบาตามแรงลม เสียงเอี๊ยดอ๊าดของชิงช้าและเสียงกิ่งไม้หักที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวสะท้อนก้องในความว่างเปล่า แสงจันทร์ตกกระทบแอ่งน้ำบนพื้นยางมะตอย สะท้อนเป็นจุดระยิบระยับ ราวกับว่าค่ำคืนนี้กำลังส่องทางให้เอง

ซิริอุสย่างกรายไปตามตรอกมืด แทบจะกลมกลืนไปกับเงามืด หน้ากากดาวสีทองบนใบหน้าของเขาทอประกายในแสงสลัว เล่นแสงระยิบระยับทุกองศา ขณะที่ดวงตาสีแดงภายใต้หน้ากากนั้นคอยเฝ้าสังเกตทุกเสียงเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เขาหลงรักช่วงเวลานี้ เวลาที่เมืองทั้งเมืองหลับใหล เวลาที่โลกหยุดนิ่งเพื่อรอคอยรุ่งเช้า และมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับอิสระในการเคลื่อนไหวตามกฎของตัวเอง

ฝีเท้าของซิริอุสนั้นเงียบเชียบแต่ทว่ามั่นคง ถนนที่ว่างเปล่า สายลมเย็นบางเบา และแสงไฟจากเสาไฟที่วูบวาบเป็นระยะ ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา ที่ซึ่งเขาสามารถใช้ความคิดและวางแผนการได้ ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาเองโดยไม่ตั้งใจ ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นดาวเด่นที่สุดของสวนแห่งนี้ เป็นที่รักของฝูงชน แต่ตอนนี้เรื่องทั้งหมดนั้นกลับดูเหมือนความฝันที่ห่างไกล

ความโกรธแค้นและความกระหายในการล้างแค้นค่อยๆ คุกรุ่นขึ้นภายในใจ ซิริอุสวางแผนในความคิดว่าจะทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของเขาได้อย่างไร และจะเตือนให้ทุกคนรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นดาวเด่นที่แท้จริงของที่นี่

เขาเดินตรงไปยังสวนสาธารณะที่ปิดทำการและชะโงกหน้ามองไปหลังเวที หลังจากตรวจสอบอุปกรณ์ประกอบฉากอย่างละเอียด เขาก็หยิบไดนาไมต์ออกมาและเริ่มวางระเบิด การเคลื่อนไหวของเขานั้นเงียบเชียบ แม่นยำ และระมัดระวัง ราวกับว่าแม้แต่อากาศก็ยังยอมสยบต่อเจตจำนงของเขา

และทันใดนั้น—เสียงประตูเปิดดังเอี๊ยด ทันทีทันใด ไม่คาดฝัน ซิริอุสสะดุ้งโหยงและหันขวับไปมอง ดวงตาสีแดงของเขาทอประกายวาววับผ่านหน้ากาก ร่างกายเกร็งเครียด และน้ำเสียงของเขาก็กรีดผ่านความเงียบขึ้นมาว่า:

— เธอมาทำอะไรที่นี่?!

เงามืดรอบกายสั่นไหวไปพร้อมกับเขา ซิริอุสก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กลมกลืนไปกับความมืด พร้อมที่จะปกป้องแผนการของตนไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม